Geçenlerde bir hocamla sohbet ediyorduk. İnsan ilişkilerinden ve alışkanlıklardan söz ederken telefonundan kısa bir animasyon açıp izlememi istedi. Birkaç günlüğüne kendisine emanet edilen küçük bir balığa bağlanmaktan korktuğu için onunla arasına mesafe koyan bir kadının hikâyesiydi. Kadın, hayatına giren bir varlığa alışmanın bedelini, henüz aralarında bir bağ oluşmadan hesaplıyordu.

O sohbetten geriye, üzerinde düşünmeye değer bir soru kaldı: Birine bağlanmaktan kaçınırken gerçekte neyi kaybetmekten korkuyoruz?

Birine bağlanmanın hayatı güçleştirebildiğini düşünüyorum. Aile ilişkilerinde, dostluklarda ve başka yakınlıklarda mesafeye önem vermemin nedeni de bu. Birine alışmak, hayatında ona yer açmak ve ardından gelebilecek ayrılığı göze almak kolay değil. Mesafenin gerekliliğine ilişkin düşüncem değişmiş değil. Ancak insanın kendisini korumak için çizdiği sınırların her koşulda yararına işlediğinden artık o kadar emin değilim.

Bağ kurmaktan kaçınmanın farklı gerekçeleri var. Kimi insan geçmişte yaşadığı bir kaybın acısını yeniden yaşamak istemiyor, kimi güvenmekte güçlük çekiyor. Bazıları içinse mesele bağımsızlığını korumak. Bir ilişkinin getireceği sorumluluklar, karşısındakinin beklentilerini hesaba katmak ve kararlarında ona da yer vermek, insanda hareket alanının daralacağı endişesini yaratabiliyor. Mesafe, böyle durumlarda hayatın denetimini elde tutmanın yolu hâline geliyor. Oysa bir ilişkinin sınırları, yakınlığın içinde de belirlenebilir. Birine yer açmak, insanın kendi hayatındaki yerini terk etmesini gerektirmiyor.

Bir hayal kırıklığının ardından kendimize verdiğimiz sözleri düşünelim. Bir daha aynı hataya düşmeyecek, kimseye gereğinden fazla güvenmeyecek, kendimizi bu kadar açıkta bırakmayacağız. O gün için gerekli görünen bu kararlar, zamanla sorgulanmayan alışkanlıklara dönüşebiliyor. Belirli bir insanla yaşanan deneyimden çıkarılan sonuç, yıllar sonra henüz tanımadığımız insanlarla kuracağımız ilişkilerin de ölçüsü hâline........

© Günışığı Gazetesi