Bu kutuplaşma, insanlar sürekli öfke nöbetleri içinde yaşıyor. Her şey siyah ve beyaz üzerinden konuşuluyor, yazılıyor, tartışılıyor.

Çok acılar çektik. Bunu hepimiz biliyoruz. Hâlâ da acı çekmeye devam ediyoruz.

Yıllardır bu coğrafyada yaşananlar, insan ruhunu o kadar derin yaraladı ki, artık normalleşmiş gibi görünen acıyı bile sorgulamaz hale geldik.

Benim gibi düşünen insanlar için, son yıllarda ufukta beliren tek umut ışığı “barış süreci” oldu. Gerçi ortada henüz somut, elle tutulur bir adım yok. Ama şunu çok net hissediyoruz.

Bu kez geri dönüşü neredeyse imkânsız bir yola girdik. Bu bile başlı başına azımsanacak bir durum değil.

Yıllardır kanayan bir yaranın en azından kangren olma ihtimalinin azalması, az buz bir rahatlama değil. Yine de içimizde derin bir şüphe var.

İktidarın özellikle son on yıllık pratiği, bize tünelin ucunda bir ışık göstermiyor.

Aksine, her yeni gelişme daha fazla kaygı, daha fazla endişe ve zaman zaman da haklı bir korku........

© Elips Haber