Dinlemeden anlaşılmayı bekler, suçu; anlamayanların üzerine atarız. Oysa anlaşılmak istiyorsan öncelikle anlamalısın. Tıpkı sevilmek isteyenin önce sevmeyi öğrenmesi gerektiği gibi…

Bugünlerde çoğu kişi “anlaşılamamaktan” şikâyetçi... “Kimse beni anlamıyor”, “Anlattıklarımı tekrar tekrar anlatmak durumunda kalıyorum”... Benzer cümleler kulaklarımızdan eksik olmuyor. Bu cümlelerin en sıkıcıları, öznenin ikinci tekil şahıs olanları, “Beni hiç anlamıyorsun!” Acaba öyle mi?

Eşi tarafından sürekli anlaşılamamaktan şikâyetçi bir dostumun yıllar sonra boşandığını duyduğumda anlaşamamanın doğal sonucu olduğunu düşünüp, hiç şaşırmamıştım. Kısa bir süre sonra arkadaşım, dilini hiç bilmediği bir kadınla evlendi... Birbirleriyle aynı dili konuşana kadar ikisi de çok mutluydu. Arkadaşım, eşinin dilini konuşmayı ve anlamayı söktüğünde şiddetli geçimsizlikten ayrıldılar...

AYNI DİLİ KONUŞTUĞUMUZ HALDE…

Bazı şeyleri........

© Ekonomim