Μοιράσου στο facebook

Μοιράσου στο linkedin

Μοιράσου στο whatsapp

Το «κεραμίδι», δηλαδή η κατοικία, υπήρξε σε όλη τη μεταπολεμική εποχή όχι μόνο βασική έγνοια των Ελλήνων αλλά και βασικός μοχλός πολιτικής, επομένως και βασικό ζήτημα στον δημόσιο διάλογο. Η εποχή της αντιπαροχής και οι κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης έφεραν το ποσοστό ιδιοκατοίκησης σε υψηλά επίπεδα.

Στο ίδιο διάστημα, η σχέση τιμών κατοικιών και διαθέσιμου εισοδήματος ήταν πολύ ευνοϊκότερη για τα λαϊκά νοικοκυριά σε σχέση με τη σημερινή.

Ετσι, η αίσθηση ασφάλειας όσον αφορά την κατοικία, που αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ήταν πλειοψηφική. Ολα αυτά όμως μέχρι και το Πρώτο Μνημόνιο – καθόλου τυχαία, το 2010 σημειώθηκε το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης και από τότε άρχισε να αποκλιμακώνεται σταθερά.

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία από τη Eurostat, του 2024, καταγράφουν μια θεμελιώδη αλλαγή: το ποσοστό ιδιοκατοίκησης έχει μειωθεί σε 69,7%, που σημαίνει ότι από το 2010 μέχρι και το 2024 ο αριθμός των νοικοκυριών που ζουν σε δικό τους σπίτι μειώθηκε κατά περίπου 350.000 – ή επιπλέον 350.000 νοικοκυριά βγήκαν στο νοίκι.

ΤτΕ: Άνοδος 5,7% στις τιμές των ακινήτων στο α’ τρίμηνο του 2026 – Στην επαρχία οι μεγαλύτερες αυξήσεις

«HELMEPA HOME»: Ένας χώρος αφιερωμένος στη θάλασσα και το περιβάλλον

Τα διαδοχικά προγράμματα διάσωσης των τραπεζών από το 2011 μέχρι και πρόσφατα (ανακεφαλαιώσεις, εγγυήσεις του Δημοσίου, «Ηρακλής») αποδείχθηκαν ο βασικός μηχανισμός απώλειας της ιδιόκτητης κατοικίας για τα λαϊκά νοικοκυριά.

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα είναι βέβαιο ότι αυτός ο αριθμός έχει αυξηθεί περαιτέρω. Αυτό, πέρα από κοινωνική πραγματικότητα, συνιστά μια........

© EFSYN - Ελληνική οικονομία