Dizelerin Aklı

(Kül Uykusu / Onur Şahin / Everest Yayınları

çoğu şeyi kaybettik köprüleri de

yeni anlamlar buluyoruz ayrılığa

görünmez sargı o derin yaraya

yankısı sonsuz çığlık belki de

Onur Şahin’in bu dizelerini okuduğumda, önce ürkek, sonra derinleşen zamanı duyumsadım hemen. “çoğu şeyi kaybettik köprüleri de” derken, toplumsal yıkıntıların yanı sıra; insana dair bağların, güvenin, geçitlerin kapanışını da dile getiriyor. Köprü imgesi burada iki kalbi birbirine bağlayan görünmez yolları anlatıyor… Kaybın ağırlığı, sözcüklerin yalınlığına karşın çok daha derin bir sarsıntı yaratıyor. Sonraki dizeyle bu kaybın ardından doğan zorunlu bir dönüşüm açılıyor: “yeni anlamlar buluyoruz ayrılığa.” Ayrılık, şiir geleneğinde çoğu zaman acı ya da özlemle anılırken Şahin, bu ayrılığı yeniden tanımlama çabasında… Ayrılığın, insanın yeniden doğduğu, kendini başka türlü kurduğu bir eşik olduğunu sezdirmek istiyor. Burada şairin şiir anlayışındaki ana damarı görüyorum: kırılmayı, kaybı, boşluğu bir başlangıca çevirmek. “görünmez sargı o derin yaraya” dizesi, şiirin en içsel yerini açıyor bana. Yarayı gizleyen, ama aynı zamanda onu iyileştirmeye çalışan bir görünmezlik var… Bu görünmez sargı, belleğin, zamana karışan tesellinin ya da sözcüklerin kendisinin simgesi olabilir… Onur Şahin’in şiir anlayışında imgenin bu işlevi önemli: o, acıyı örtmüyor, tersine o acının üzerine ince bir katman gererek okunabilir hâle getiriyor. Şairin kalemi, yara izini silmez, ama ona yeni bir dokunuş verir çünkü. Son dizede ise sert bir çıkış var: “çığlık sonsuz belki de” Buradaki sonsuzluk, göğü delen kesintisiz bir ışık dalgasına işaret… Kayıplar, ayrılıklar, yaralar… Bunların hiçbirinin tamamen susmadığını, insanın içinde hep süren bir ses bıraktığını söylüyor. Şair, aslında bu çığlığın varlığımızın dokusuna işlenmiş sürekli bir titreşim olduğunu duyuruyor. Onur Şahin’in şiir anlayışını değerlendirirken onun lirik yoğunluğu yalın sözlerle kurduğunu görüyorum. Betimlemeler........

© Edebiyat Burada