“Allah varsa göster!”

Ateist düşüncenin en sık başvurduğu itirazlardan biri budur.

İlk bakışta güçlü bir soru gibi görünür. Oysa biraz düşününce, sorunun daha başlangıçta ciddi bir kategori hatası üzerine kurulduğu görülür.

Çünkü bir şeyi gözle görebilmek için onun fiziksel görmenin konusu olması gerekir.

Biz bir ağacı, taşı, insanı veya gezegeni neden görebiliyoruz?

Çünkü bunlar fiziksel evrenin içindeki maddi varlıklardır. Işık bu nesnelerle etkileşir, gözümüze ulaşır, retina tarafından sinirsel sinyallere dönüştürülür ve beyin tarafından görsel algı hâline getirilir.

Yani gözün gördüğü şeyler, fiziksel düzenin içindeki varlıklardır.

Allah neden bu kategoride olmak zorunda olsun?

Allah’ı “göster” demek, farkında olmadan Allah’ı masa, taş, yıldız veya insan gibi fiziksel evrenin içerisinde bulunan bir nesne olarak tasavvur etmektir.

Oysa İslam’ın Allah tasavvuru daha başlangıçta bunu reddeder.

Allah cisim değildir.

Mekân içinde yer kaplayan bir varlık değildir.

Işığı yansıtan fiziksel bir nesne hiç değildir.

Öyleyse maddi gözle görülebilmek neden Allah’ın varlığının şartı olsun?

Tam tersine, eğer bana “İşte Allah şurada duruyor” diyerek fiziksel bir nesne gösteriyorsanız, İslam açısından asıl problem o zaman başlar.

Çünkü gördüğünüz şeyi Tanrılaştırmak, tevhid değil; insanlığın binlerce yıllık putçuluk tecrübesine geri dönmektir.

İnsan Güneş’i gördü, Tanrı dedi.

Ay’ı gördü,........

© Diriliş Postası