Brezilya sandık başına gittiğinde yalnızca bir cumhurbaşkanı seçmiyor; iki farklı gelecek tasavvuru arasında tercih yapıyor. Lula’nın kazanması, “Lula lá” — yani “Lula yine orada” — sloganının siyasi gerçekliğe dönüştüğünü göstermiş oldu. Bu slogan, 2000’lerin başındaki umudu çağrıştırıyordu; fakat bugünkü Brezilya, o Brezilya’dan çok daha bölünmüş, çok daha yorgun ve çok daha temkinli.

Lula’nın hikâyesi, Brezilya siyasetinin en çarpıcı geri dönüşlerinden biri. Pernambuco’nun yoksul bir köyünde doğan, çocukluğunda fıstık satan ve ayakkabı boyayan, ardından metal işçisi olarak fabrikaya giren Lula, 1960’lardaki bir iş kazasında sol elinin serçe parmağını kaybetti. “O Lula de nove dedos” — dokuz parmaklı Lula — lakabı, zamanla bir eksiklik değil, işçi sınıfının ve yoksulların siyasi temsilinin simgesi hâline geldi. Sendika liderliğinden İşçi Partisi’nin kuruluşuna, üç başarısız cumhurbaşkanlığı yarışından 2002 zaferine uzanan yol, onun kampanyalarının en güçlü argümanı oldu: “Um operário na Presidência” — cumhurbaşkanlığı koltuğunda bir işçi.

İlk iki döneminde Lula, Bolsa Família gibi sosyal programlarla milyonlarca insanın yoksulluktan çıkmasına katkı sağladı; Brezilya uluslararası alanda itibar kazandı ve Latin Amerika’daki “pembe dalga”nın en görünür yüzü oldu. Ancak bu miras, Lava Jato soruşturmaları, hapis cezası........

© Diriliş Postası