Medeniyet; çoğu insanın sandığı gibi herkese gülümsemek, herkesi idare etmek, her söze “haklısın” deyip yoluna devam etmek değildir. Medeni olmak; sahte gülüşlerin, zoraki ilişkilerin, içi boş nezaket gösterilerinin arkasına saklanmak hiç değildir. Asıl medeniyet; insanın önce kendisiyle barışık olması, duygularıyla yüzleşmesi, öfkesini de sevgisini de doğru bir yere koyabilmesidir. Bir insana karşı nefret besliyorsa; bunu tebessümle gizlemek değil, zarar vermeden mesafe koymaktır. Medeniyet; duygu saklamak değil; duygu yönetmektir. Çünkü zoraki gülüş; korkunun, sahte nezaket ise; kişiliksizliğin göstergesi olabilir.

İnsanların hoşuna gitmek için; rol kesmek, içi başka dışı başka olmak, yalnızca iletişim becerisi eksikliğini değil karakter zaafını da gösterir. Medeni insan; meramını açıkça söyleyebilendir. Susması gerektiğinde susar, konuşması gerektiğinde konuşur. Ne sevmediği birine yakın görünür, ne de sevdiği birine kaba davranır. Onun nezaketi; duygusunu boğmakla değil, duygusunun edebiyle ortaya çıkar. Zoraki tebessüm değil, tutarlı davranış üretir. Çünkü gerçek medeniyet; insanın kendini kandırmamasıyla başlar.

Toplumların en büyük yanılgısı; herkesle iyi geçinen insanı “olgun” sanmalarıdır. Oysa herkesle iyi geçinmek çoğu zaman sınır yoksunluğudur. “Hayır” diyemeyen, mesafe koyamayan, herkesin gönlünü hoş tutmak için kendinden veren kimse; medeniyet örneği gösterilemez.........

© Denge