Iz perspektive diplomatske penzije, gledajući današnju svetsku pozornicu, vidim prizor koji bi morao da zabrine svakog ko je profesionalni život posvetio međunarodnim odnosima. Ono što se danas dešava u Karakasu nije reč o izolovanom regionalnom potresu, niti još jedna epizoda u dugoj istoriji intervencionizma. To je konačna presuda jednom poretku – onom koji smo, s više iluzija nego realnosti, decenijama smatrali važećim.

Ulazimo u „džunglu u mraku“ – svet u kojem međunarodno pravo više ne funkcioniše kao štit slabijih, već kao dekorativna fasada iza koje jači nesmetano primenjuju silu.

Iluzija „novog kursa“ i otvoreni primat sile

Naivni su verovali da će unutrašnji sukob nove američke administracije sa sopstvenom „dubokom državom“ doneti rasterećenje međunarodnim odnosima. Desilo se suprotno. Rađa se doktrina koja je opasnija upravo zato što je iskrenija u svom cinizmu: više se ne traži legitimitet, već isključivo rezultat.

Izjava data nakon intervencije u Venecueli – da dominacija u Zapadnoj hemisferi „neće više biti dovedena u pitanje“ – predstavlja njen najčistiji izraz. To je povratak logici 19. veka, Monroovoj doktrini u savremenom,........

© Danas