Δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν επιπλέον ένα μαζικό γεγονός δημιουργίας αναμνήσεων και ταυτόχρονα μια τεράστια παραγωγή εικόνων και video τις οποίες θα συνεχίσουμε να βλέπουμε για καιρό αφού ήδη κατακλύζουν τα Social Media. Εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, η Άννα Βίσση βρέθηκε μπροστά σε περίπου 95.000 ανθρώπους, αλλά το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο της βραδιάς ίσως να μην ήταν μόνο η ίδια. Ήταν το κοινό. Eνα πλήθος που τραγουδούσε, θυμόταν, κινηματογραφούσε και μέσα από την εικόνα της Βίσση έβλεπε κάτι από τη δική του ζωή (Ότι έχω ζήσει το έχει πει η Βίσση).

Η συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ και η «Κοινωνία του θεάματος»

Η σκηνή, οι οθόνες, τα φώτα, η τεχνολογία και κυρίως η συνάντηση και ο διάλογος της σημερινής Βίσση με την ΑΙ ψηφιακή αναπαράσταση της 17χρονης Βίσση μετέτρεψαν το παρελθόν σε ένα είδος παρόντος. Κάπου εδώ η ποπ/λαϊκή κουλτούρα συναντά τον Γκι Ντεμπόρ και το έργο του «Η Κοινωνία του Θεάματος»* γραμμένο το 1967. Για τον Γκι Ντεμπόρ, το θέαμα δεν είναι απλώς μια εντυπωσιακή παράσταση. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο οργανώνονται οι κοινωνικές σχέσεις με τους ανθρώπους να συναντιούνται μέσα από εικόνες. Αυτό ακριβώς συνέβη στην συναυλία. Το βράδυ της συναυλίας η Αννα Βίσση δεν ήταν μόνο μια τραγουδίστρια πάνω στη σκηνή. Ήταν το κέντρο μιας τεράστιας παραγωγής εικόνων και video, στην οποία συμμετείχε και το ίδιο το κοινό. Οι 95.000 άνθρωποι που τραγουδούσαν, σήκωναν τα κινητά τους και ενώ φωτίζονταν από τις οθόνες γίνονταν και οι ίδιοι μέρος του θεάματος. Η συναυλία δεν ήταν μόνο αυτό που συνέβαινε μπροστά τους. Μέσα από τις γιγαντιαίες οθόνες έβλεπαν και τους εαυτούς τους να συμμετέχουν σε αυτό το θέαμα.

Η Βίσση ως εικόνα και συλλογική μνήμη

Όμως εδώ μπορεί να τεθεί η ερώτηση: Τι αναζητά ο θεατής μέσα στην εικόνα; Γιατί η........

© Athens Voice