Tekniğin adı OOKP: Osteo-Odonto-Keratoprotez. Yani kemik-diş-boynuzsu tabaka protezi.

Ancak burada yanlış anlaşılmaması gereken önemli bir nokta var: Bu yöntem, sıradan görme kayıpları için uygulanan bir ameliyat değil. Kornea nakli dâhil standart tedavilerin artık mümkün olmadığı, ileri düzey kornea körlüğü yaşayan hastalarda başvurulan son derece özel bir yöntem.

Peki, bir diş nasıl olur da göze yardımcı olabilir?

Cerrahlar, çoğunlukla hastanın kendi köpek dişini, çevresindeki küçük bir kemik parçasıyla birlikte çıkarıyor. Diş, özel bir işlemden geçirilerek küçük ve dayanıklı bir plak haline getiriliyor. Merkezine ise ışığın geçmesini sağlayacak akrilik bir optik silindir yerleştiriliyor.

Sonra işin en şaşırtıcı kısmı geliyor.

Bu diş plakası hemen göze yerleştirilmiyor. Önce hastanın derisinin altına geçici olarak yerleştirilerek canlı dokuyla bütünleşmesi sağlanıyor. Ardından gözün yüzeyi ağız içinden alınan mukoza dokusuyla kaplanıyor ve hazırlanan diş plakası gözün ön bölümüne sabitleniyor.

Optik silindir ise merkezden geçerek ışığın gözün içine ulaşmasını sağlıyor.

Yani diş, gözün yerini almıyor. Asıl görevi, gözün önüne yerleştirilen yapay optik pencereyi taşıyacak, vücutla bütünleşebilen sağlam bir biyolojik destek oluşturmak.

İlk duyduğumuzda tuhaf geliyor. Hatta biraz ürkütücü.

Ama tıp tarihi zaten çoğu zaman böyle ilerlemedi mi? Dün imkânsız görünen şeyler, bugün bir hastanın hayatını değiştiren tedavilere dönüşmedi........

© Analiz