Ancak bugün "Epstein Dosyaları" olarak önümüze serilen tablo, kadim tiranlıkların bireysel hırslarından çok daha öte, sistemli ve kurumsallaşmış bir çürümeyi işaret ediyor. Bu sadece birkaç sapkın zenginin kapalı kapılar ardındaki hikâyesi değildir; bu, paranın ve statünün tanrılaştırıldığı modern dünyada, ahlakın nasıl bir maliyet kalemi haline getirildiğinin toplumsal otopsisidir. Karşımızdaki manzara, bir suç şebekesinden ziyade, vicdanın kolektif bir şekilde askıya alındığı bir sistem hatasıdır. Sormamız gereken asıl soru şudur: Dünyanın dört bir yanından, farklı coğrafyalardan ve dillerden gelen çocuklar, nasıl oldu da küresel bir denetim ağının radarlarına takılmadan birer nesne gibi o adalara taşınabildi?

Bu durum sadece bir lojistik başarı veya güvenlik zafiyetiyle açıklanamaz; bu, küresel bir vicdan grevinin, topyekûn bir ruh çürümesinin sonucudur. Sınırlar, seçkinler ve onların imtiyazlı jetleri için şeffaflaşırken, o sınırların içindeki en savunmasız ruhlar, bu sahte şeffaflığın içinde görünmez kılındı. İşte tam burada, Jean Baudrillard’ın bahsettiği o simülasyon evreni devreye giriyor. Bu evrende vitrine konulan hayırseverlik pozları ve prestijli unvanlar, sadece birer maske değil; arkadaki korkunç sapkınlığın üstünü örten, zihinleri........

© Analiz