Savaş sırasında bedenler ve ruhlar, ister istemez dönüşür; zamanın akışı, olması gerekenden daha hızlı bir şekilde insanın içine işler. Belirsizlik, korku ve kayıp, bireyi içten içe değiştirir ve hayatta kalma içgüdüsü tüm değerlerin önüne geçer. Bu durum, özellikle Lübnan gibi çeşitli ve çok katmanlı toplumlardan oluşan ülkelerde bireyin gündelik yaşamında daha keskin bir şekilde kendini gösterir.

Lübnan, önceki savaşın yaralarını henüz saramamışken yine yeni bir savaşın içinde. Yaklaşık üç hafta içinde bir milyondan fazla insan yerinden edildi, yani nüfusun yaklaşık yüzde 20’si göç etmek zorunda kaldı; üstelik bunların birçoğu ikinci, hatta üçüncü ya da dördüncü kez yerinden ediliyor. Sağlık çalışanları, gazeteciler, kurtarma ekipleri ve insani yardım görevlilerinin de aralarında bulunduğu 1.200’den fazla ölüm ve 3.500 yaralanma kaydedildi. Hastaneler, okullar, köprüler ile su ve elektrik altyapısı tahrip edildi. Yerinden edilenlerin bir kısmı barınaklarda kalırken, diğerleri tanıdıklarının yanında, kiralık evlerde ya da sokakta........

© Agos