“Uzun süre her şey için yalnızca ‘anlıyorum’ diyen insan, sonunda hiçbir şeye karşı duramaz.”

Ne kokan ne bulaşan insan sanki hayatla arasına ince bir mesafe koymuştur.

Dumanın kokusunu sezer, yangına koşmaz.

İlk bakışta bu bir incelik gibi durur. Ama, sadece dikkatli bir ‘kaçınma’dır.

Bu durumu aslında çok eskiden beri biliyoruz.

Karagöz ile Hacivat’ın perdesinde de benzer bir fark vardır.

Hacivat dili düzgün, usulü bilen, her duruma uygun söz bulan kişidir.

Karagöz ise ölçüyü kaçırır, sabırsızdır. Bazan edepsiz de görünür. Perdede ayıp eden (perdeyi yıkıp viran eyleyen) görünüşte odur.

Ama seyirci kimin oyuna getirildiğini fark eder.

Gülüşlerinde sessiz bir ‘adalet sezişi’ vardır.

Halk, düzgün cümlelerin arkasına saklanan hesabı tanır.

Bugün kötülük çoğu zaman bağırarak gelmiyor.

Daha çok sakin, ölçülü, makul bir hâlde çıkıyor karşımıza.

Kimse açıkça savunmuyor........

© 10 Haber