Εάν υπάρχουν μήνες με αγωνία, τότε εκείνος ο ελληνικός Αύγουστος του μακρινού 1974, πέραν του ενθουσιασμού και της χαράς που έφερε, είχε πραγματικό άγχος. Δημοσίως κυριάρχησαν οι πανηγυρισμοί, η ανακούφιση και η βαθιά συγκίνηση για την πτώση της δικτατορίας. Παράλληλα, όμως, μια αδήλωτη αγωνία σαφώς κυριαρχούσε στον νου και στη σφραγισμένη ψυχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αγωνία πολιτική αλλά και ιστορική, απέναντι σε ένα πλαίσιο άγνωστο, ξένο από το οικείο του, το προδικτατορικό.

Τότε, το κράτος ελεγχόταν πολιτικά άμεσα από τον επίσημο μηχανισμό και έμμεσα από το παρακράτος. Ο θρόνος και η συντηρητική παράταξη έλεγχαν τη δημόσια ζωή, μέσω στρατού, αστυνομίας, χωροφυλακής, αγροτικών δανείων, ακόμη και εγγραφής σε ΑΕΙ. Το κράτος παρέτεινε τον Εμφύλιο, αναζητώντας τον ανύπαρκτο ένοπλο εσωτερικό εχθρό.

Κεντρώοι και αριστεροί αποκλείονταν από τη δημόσια συμμετοχή. Δυσκολίες ουσιαστικές είχε συναντήσει και ο Καραμανλής στον περιορισμό της συνωμοσίας στον στρατό, την οποία καλλιεργούσε και προστάτευε ο θρόνος, ως εργαλείο ελέγχου του κράτους. Αδιέξοδες δυσκολίες συνάντησε ο Καραμανλής λόγω της πολιτικής του αυτοπεποίθησης απέναντι στον θρόνο.

Συνέπεια των παραπάνω η, εθνικά και πολιτικά, καταστροφική χούντα. Πυροδότηση στάθηκε το «έγκλημα καθοσιώσεως» της αστικής Ενωσης........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ