Türkiye’de uzun süredir bir yanılsama üretiliyor: Sandık varsa demokrasi vardır deniyor. Oysa sandık tek başına demokrasi değildir. Sandığın olduğu ama denetimin olmadığı, seçimin olduğu ama eşit rekabetin olmadığı, Meclis’in olduğu ama etkisizleştirildiği bir düzende demokrasiden söz etmek mümkün mü?

Yasama işlevsizleştirildi. Yargı bağımsızlığı tartışmalı hale geldi. Kurumlar kişiselleşti. Karar alma süreçleri şeffaflığını kaybetti. Denetim mekanizmaları ya etkisizleştirildi ya da tamamen devre dışı bırakıldı. Demokrasi biçimsel bir kabuğa dönüştü.

Oysa Türkiye Cumhuriyeti, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğunu ilan ederek kuruldu. Bugün ise egemenliğin kime ait olduğu sorusu fiilen yeniden tartışılır hale gelmiş durumda.

Sorun yalnızca bir iktidar meselesi değildir; sorun yönetim anlayışıdır.

Demokratik ve katılımcı bir siyasal yeniden yapılanma artık bir tercih değil, zorunluluktur.

Öncelikle, yürütmenin sınırsızlaşmasına son verilmesi demektir. Güçler ayrılığı kağıt üzerinde değil, fiilen işletilmelidir. Meclis bütçe hakkını gerçek anlamda kullanabilmelidir. Yargı, siyasal baskıdan arınmış biçimde karar verebilmelidir. Üst........

© Yurt