menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Trabzon meydanından Türkiye’ye verilen mesaj!

34 0
08.11.2026

İYİ Parti Genel Başkanı Sayın Müsavat Dervişoğlu’nun katılımıyla gerçekleştirilen “Bayrak Mitingi”ni yerinde takip ettim. Sadece kürsüde yapılan konuşmaları dinlemekle kalmadım; meydanı dolaştım, vatandaşlarla sohbet ettim, insanların yüzlerine, heyecanlarına ve tepkilerine baktım.

Bir gazeteci olarak gördüklerimi, duyduklarımı ve edindiğim izlenimleri sizlerle paylaşmak istiyorum.

Trabzon’da hava oldukça soğuktu. Üstelik yağmur yağıyordu. İnsanların evlerinden çıkmakta tereddüt edebileceği, açık havada uzun süre beklemenin hiç de kolay olmadığı bir gündü.

Ama meydanda bambaşka bir manzara vardı.

İnsanlar yağmura aldırış etmiyor, soğuğu umursamıyor, ellerindeki Türk bayraklarıyla büyük bir coşku içerisinde bekliyordu. Meydan hıncahınç doluydu.

Sayın Dervişoğlu kürsüye çıktığında konuşmasına, “Sizin ıslandığınız yerde ben de ıslanırım.” sözleriyle başladı.

Bu ifade, meydandaki insanlarla kurduğu gönül bağının da bir göstergesiydi.

Konuşmasının içeriğine baktığımızda yalnızca kendi partisinin seçmenlerine değil, Türkiye’nin farklı toplumsal kesimlerinin hassasiyetlerine, kaygılarına ve beklentilerine hitap eden bir yaklaşım gördük.

Ancak benim dikkatimi çeken bir başka husus vardı.

Sayın Dervişoğlu’nun meydandan aldığı moral yüzünden okunuyordu. Kalabalığın coşkusu, insanların ilgisi ve kendisine gösterilen teveccüh, belli ki onun da motivasyonunu yükseltmişti.

Siyaset karşılıklı bir etkileşimdir. Lider topluma umut verirken toplum da lidere güç verir. Trabzon’da gördüğüm manzara tam olarak buydu.

MUHALEFETİN DOLDURDUĞU MEYDANLARI DOĞRU OKUMAK LAZIM!

Türkiye’de siyasi mitingleri yalnızca meydandaki insan sayısıyla değerlendirmek büyük bir yanılgıdır.

Çünkü iktidar partisiyle muhalefet partilerinin miting düzenleme şartları aynı değildir.

Bir tarafta devlet yönetiminin sağladığı görünürlük, kamu gücünün avantajları ve geniş organizasyon imkânları vardır. Diğer tarafta ise çoğu zaman kendi sınırlı imkânlarıyla, teşkilatlarının fedakârlıklarıyla ve gönüllülerinin emeğiyle meydanları doldurmaya çalışan muhalefet partileri bulunmaktadır.

İktidarın düzenlediği organizasyonlarda kamu kurumlarının, belediyelerin ve çeşitli imkânların seferber edildiğine ilişkin iddialar yıllardır tartışılmaktadır. Elbette her katılımcının zorla getirildiğini söylemek doğru olmaz. Ancak kamu kaynaklarının siyasi organizasyonlar için kullanılması ihtimali bile demokratik rekabetin eşitliği açısından sorgulanmalıdır.

Muhalefetin ise böyle bir avantajı bulunmuyor.

Üstelik mesele yalnızca para, otobüs veya organizasyon meselesi de değildir.

Türkiye’de ekonomik bağımlılık, gelecek kaygısı ve siyasi baskı endişesi, insanların siyasal tercihlerini açıkça ortaya koymasını zorlaştırabiliyor.

Devletten sosyal yardım alan bir vatandaş, muhalefetin mitingine katıldığında yardımının kesileceğinden endişe ediyorsa…

Kamuda işe girmeyi bekleyen bir genç, bir siyasi toplantıda görüntülenmesinin geleceğini olumsuz etkileyebileceğini düşünüyorsa…

Belediyede veya kamu kurumunda çalışan bir insan, muhalefetin mitinginde görünmekten çekiniyorsa…

İş yapan bir esnaf, siyasi tercihini açıkça göstermesinin ticari ilişkilerine zarar vereceğinden korkuyorsa…

Burada yalnızca siyasi bir tercih meselesi değil, demokrasinin sağlıklı işleyişi bakımından üzerinde durulması gereken ciddi bir sorun vardır.

Bu endişelerin mutlaka somut bir yaptırıma dönüşmesi gerekmiyor. İnsanların böyle bir ihtimalden korkması bile siyasi katılımı sınırlamaya yetebiliyor.

İşte bu yüzden Türkiye’de muhalefetin doldurduğu meydanların anlamını yalnızca rakamlarla ölçemezsiniz.

MUHALEFETİN 20 BİN KİŞİSİ, İKTİDARIN 200 BİN KİŞİSİNDEN DAHA GÜÇLÜ BİR MESAJ OLABİLİR!

Bu ifadeyi özellikle kullanıyorum.

Elbette burada bilimsel bir kalabalık hesabından veya seçim sonucu tahmininden söz etmiyorum. Anlatmak istediğim, insanların hangi şartlarda o meydanlara geldiğidir.

Bir tarafta bütün organizasyon imkânlarına sahip olmak, diğer tarafta ekonomik sıkıntılara, siyasi endişelere, soğuğa ve yağmura rağmen insanları gönüllü olarak bir araya getirebilmek vardır.

Bazen 20 bin kişinin ortaya koyduğu irade, 200 bin kişinin katıldığı bir organizasyondan çok daha güçlü bir siyasi mesaj taşıyabilir.

Çünkü siyasette önemli olan yalnızca kaç kişinin meydana geldiği değil, insanların neden geldiği ve hangi şartları göze........

© Yeniçağ