Lacan “babanın ölümü” dediğinde bir cenazeden söz etmiyordu. Ortada tabut yoktu. Ama ortada çok daha ağır bir şey vardı: Yasanın artık konuşmaması.

Bugün Türkiye’de infaz yasaları etrafında yaşanan tartışmalara baktığımda, mesele ne cezanın ağırlığı ne de hafifliği gibi görünüyor. Asıl sorun şu: Yasa ne dediğini bilmiyor, söylediğinin arkasında durmuyor ve en kötüsü, yarın ne söyleyeceğini de kimse bilmiyor.

Lacan’ın “Babanın Adı” dediği şey tam olarak burada devreye girer. Baba, cezalandıran bir figür değildir. Baba, neden cezalandırıldığını anlaşılır kılan işleve sahiptir. Yani mesele sopa değil; anlamdır.

Oysa bugün ceza ile suç arasındaki bağ sürekli gevşiyor. Aynı fiil, farklı zamanlarda bambaşka sonuçlar doğurabiliyor. Bir gün ağır, ertesi gün indirimli, sonra bir düzenleme daha… Yasa........

© Yeniçağ