Bizim çocukluk çağlarımızda, İstanbul’un her yerinde özellikle yaz aylarında, çocuklar, günü sokakta geçirir ve bütün bildikleri oyunları oynardı. Hava karardığında, çocuklardan biri, önüne gelene eliyle dokunarak “Akşam ebesi! Herkes evine, evi olmayan sıçan deliğine” derdi. Tam olarak "evli evine, köylü köyüne, evi olmayan sıçan deliğine" de denirdi...

Ebelenen çocuk da bir diğerine dokunarak “akşam ebesi” derdi... En son kim ebelenmişse, akşam ebeliği onda kalırdı. Sonra çocuklar hep birlikte “akşam ebesi...” diye ebelenen son çocuğa bir tekerleme söylerdi.

Devlet Bahçeli’nin, grup konuşmasını bitirirken, "Anadolu huzura, Öcalan umuda, Ahmetler makama ve Demirtaş yuvasına dönünceye kadar kararımız nettir.” demesi bana bunları hatırlattı.

Bu oyunda akşam ebeliği, şayet Özgür Özel üstlenmezse, Bahçeli’nin üzerinde kalacak gibi görünüyor.

Belki “örgütü olmayan, sıçan deliğine” de denilebilir... Zira örgütü olan, devlete ortak ediliyor!

***

Bahçeli’nin, “Eski kafayla yeni yüzyılın fırsat ve risklerini okumak, bununla bağlantılı siyasi/stratejik düşünceye malik olmak eşyanın tabiatına aykırıdır.” sözlerindeki “eski kafa”, Türkiye’nin kuruluş felsefesi olsa gerek! Böyle düşünmemize de Bahçeli’nin “Kalkınma ve demokratikleşme sürecini tamamlamak, büyük devlet geleneğini ve tecrübe birikimlerini yeni yüzyılın şartlarında yeniden yorumlamak”tan bahsetmesi dayanak oluşturuyor!

Aslında bu........

© Yeniçağ