ÖMRÜ ADAMAK, EMANETE SAHİP ÇIKMAK VE AHİRET KAZANCI

İnsan, dünyaya geldiği gün kendisine ayrılan zamanın ne kadar olduğunu bilmez. Önünde yürünecek yollar, kurulacak dostluklar, öğrenilecek bilgiler ve yerine getirilecek sorumluluklar vardır. Günler birbirini izler, yıllar geçip gider. İnsan hayatın imkânlarını çoğaltmaya çalışırken çoğu zaman ebedi yurda ne götüreceğini sormayı unutur. Aslında bu soru, insanı dünyadan uzaklaştırmak için değil, dünyadaki yerini ve sorumluluklarını doğru anlaması için sorulmalıdır. Çünkü hayat, yaşayıp tükettiğimiz bir zaman diliminden ibaret değildir. Her gün bir tercih, her davranış bir yöneliş, her sorumluluk bir imtihandır. Bir ömrün kıymeti, Allah’ın (cc) insana emanet ettiği zamanın nasıl kullanıldığında ve hangi niyetle yaşandığında saklı olduğu görülür.

İslam inancında hayat ve içindekiler birer emanettir. İnsan bu dünyaya kendi iradesiyle gelmediği gibi burada sonsuza kadar kalacak da değildir. Kendisine verilen ömrü yaşar, seçimler yapar ve sonunda Rabbine döner. Bu hakikat hayatı değersizleştirmez. Bilakis her günü daha anlamlı, her sorumluluğu daha önemli kılar. Kur’an-ı Kerim’de, “Her nefis ölümü tadacaktır” buyrulur. Âl-i İmrân suresinin 185. ayetindeki bu hakikat, insanın her yaşta yeniden düşünmesi gereken bir hatırlatmadır. Ölümün ne zaman geleceğini bilmeyişimiz, hayatımızı ertelemelerle tüketmek yerine daha bilinçli yaşamamızı gerektirir.

İnsan bazen geleceğe o kadar çok şey bırakmak ister ki bugünün sorumluluklarını ihmal eder. Daha fazla kazanmayı, daha yüksek bir mevkiye ulaşmayı, daha geniş imkânlara sahip olmayı hayatının merkezine yerleştirir. Bulunduğu hal ona yetmez, daha fazlasını ister. Kıskandığı şahsiyetlerin yerinde olmak ister. Oysa malın, makamın ve bilginin değeri, insanın bunlarla ne yaptığına bağlıdır. Malını nasıl kazandığı, gücünü adalet için kullanıp kullanmadığı, bilgisini başkalarının faydasına sunup sunmadığı, hayatının gerçek hesabını belirleyen meselelerdir. Emanetin kıymeti, yalnızca elde tutulmasında değil, hakkının verilmesindedir. Zaman da böyledir. İnsan onu yalnızca kendisi için tüketebilir veya başkalarının hayatına iyilik katacak şekilde değerlendirebilir. Ömür, takvim yapraklarının toplamı değil, o yıllara yerleşen niyetlerin, gayretlerin, amellerin ve tercihlerin bütünüdür.

Bir insanın ömrünü bir gayeye adaması, hayatını tek bir işle sınırlandırması değildir. Ailesine karşı sorumluluklarını yerine getirmek, helalinden kazanmak, ilim öğrenmek, insanlara fayda sağlamak, güzel ahlakı korumak ve Allah’ın (cc) rızasını gözetmek, aynı istikametin birbirini tamamlayan yollarıdır. Kur’an hizmetine ömrünü yönelten bir insanı düşünelim: Bu hizmet, yalnızca bir vazifeyi yıllarca sürdürmekten ibaret değildir. Kur’an’ın okunmasına, anlaşılmasına, öğretilmesine ve hayatta karşılık bulmasına katkıda bulunmaktır. Ayetlerin ne söylediğinin idrakine ermektir. Böyle bir gayretin sözde kalmaması, insanın davranışlarına da yansıması gerekir. Güvenilir olmak, adaleti gözetmek, sözleriyle ve hareketleriyle kırıcı, incitici olmamak ve sorumluluğunu hakkıyla yerine getirmek,........

© YeniBirlik