Kayıplar Komitesi’nin üç üyesi dün, Lapta ve Karava’daki kazı yerlerinde inceleme yaptılar.

Kayıplar Komitesi’nin Kıbrıslıtürk Üyesi Hakkı Müftüzade, Kıbrıslırum Üyesi Leonidas Pandelidis ve Üçüncü Üyesi Pierre Gentile, Lapta’da Agios Mammas Kıbrıslırum Mezarlığı içerisinde Kayıplar Komitesi’nin yürüttüğü kazının yanısıra, Karava’da (Alsancak) bir kişiden geride kalanları bulunmuş olduğu kuyu kazısını da ziyaret ederek Kayıplar Komitesi Kazılar Koordinatörüleri Dr. Erge Yurtdaş ve Andreas Hristu’dan ayrıntılı bilgi aldılar.

Kayıplar Komitesi Kıbrıslıtürk Üye Ofisi Kazılar Koordinatörü Dr. Erge Yurtdaş’tan aldığımız bilgilere göre, üç üyeye Lapta’da Agios Mammas Kıbrıslırum Mezarlığı’nda yürütülen kazılarda normal mezarlık gömüleri bulunduğu aktarıldı. Karava’daki (Alsancak) arkeologların rahat çalışması için yapılan rampa ardından kuyunun içerisinde devam etmekte olan kazılarla ilgili de Üç Üye’ye ayrıntılı bilgi verildi. Karava kuyu kazısında bir kayıptan geride kalanlara ulaşıldı ve kazı devam ediyor.

KIBRISLITÜRK KADIN ARKEOLOGLAR VE ÇALIŞANLARA İZİN…

Öte yandan 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü vesilesiyle Kayıplar Komitesi’nin Kıbrıslıtürk Üye Ofisi’ne bağlı olarak çalışmakta olan kadın arkeologlar ve diğer kadın çalışanlar, dün saat 12.00 sonrasında, diğer kamu çalışanı kadınlar gibi “izinli” sayıldı ve 12.00 sonrası çalışmadılar. Kayıplar Komitesi’nin Kıbrıslırum Ofisi’ne bağlı olarak çalışan kadın ve erkek arkeologlar ve diğer çalışanlar ile Kıbrıslırum Ofisi’ne bağlı erkek çalışanlar ise normal biçimde çalışmalarını sürdürdüler.

Kayıplar Komitesi Kıbrıslıtürk Üyesi Hakkı Müftüzade, Karava'daki kuyu kazısında diğer üyelerle birlikte inceleme yaptı...

Kayıplar Komitesi Üçüncü Üyesi Gentile, Kıbrıslıtürk Üyesi  Müftüzade, Kazılar Koordinatörüleri Dr. Erge Yurtdaş ve Andreas Hristu ile KŞK Kıbrıslırum Üyesi Pandelidis Karava'daki kazıda.

***  BASINDAN GÜNCEL…

“Bir zamanlar, Kıbrıs sorunu…”

Yorgos KASKANİS/ALPHA NEWS LIVE

Kıbrıs sorunu eskiden insanlarla ilgiliydi. Bugün ise güçle ilgili.

Film siyah beyazdı. Göçmen kampları. Savaş esirleriyle dolu otobüsler. Otelin enkazı altında cesetler. Daha önce hiç var olmayan korkunç görüntüler, şimdi bütün bir neslin zihnine zorla girmeye çalışıyordu. O zamanlar on yaşındaydım.

Ruhlarımıza bir kaya gibi çöken o kocaman kara bulut, tek bir yolla ortadan kaldırılabilirdi. Her şey eskisi gibi olmalıydı! Yabancılar gitmeli, insanlar evlerine dönmeli ve kayıplar—bir yerlerde saklanmış olmalılar—bulunmalıydı. Bir çocuğun zihni sadece basit denklemleri çözebilir. Ve kimse bu özel denklemin asla basit olmayacağını, aslında hayal bile edemeyeceğimiz kadar karmaşık olduğunu açıklamayı düşünmediğinden, aynı çocuksu beklentiyi ergenliğe ve ötesine taşıdık.

Sonra, yavaş yavaş, film renk almaya başladı. Vatan ilk başta solgundu; daha sonra ışık, sadece yarısına düştü. Diğer yarısı karanlıkta kaldı. Mercek oraya ulaşamıyordu. Ada, bir tarafında gündüz, diğer tarafında gece olan, başka bir dünyaymış gibi geliyordu. O zaman anladık: işler eskisi gibi olmayacaktı. Fakat en azından—en azından—mümkün olduğunca çok insan evlerine dönebilecek, mümkün olduğunca çok asker gemilere binip ayrılabilecek ve mümkün olduğunca az yerleşimci, bizim yeni gerçeklik olarak adlandırdığımız şeye yerleşebilecekti.

Geçiş noktaları açıldığında, renkler bir an için canlandı. Ve insanların bu garip, dayatılmış varoluşa nihayet son vermek için duydukları özlemin yanı sıra, önemli bir şey ortaya çıktı. Adanın diğer yarısı gerçekten de karanlıkta yaşamıştı. Sanki zaman 1974 yazında durmuştu. Ve garip bir şekilde, bu durum işleri biraz kolaylaştırdı. İnsanlar geri verilecek bölgelerdeki evlerine dönebilirdi. Hatta Kıbrıs Türk yönetimi altında kalacak bölgelere dahi dönebilirdi — çünkü mülklerin büyük çoğunluğu büyük ölçüde dokunulmamış halde kalmıştı. Yerleşimciler, yeni düzenlemede küçük bir azınlık olarak içerilebilirdi. Askerler tek bir üsse........

© Yeni Düzen