Öylesine karmaşık ki her şey.Öylesine insan cehennemi var ki.Hayat pahalılığı insanlığı, ilişkileri her şeyi alt üst etti.Berbat haldeyiz.Hiç kimse birbirini sevmiyor, hiç kimse birbirine yardım etmek istemiyor.Ve hiç kimse birbirine güvenmiyor.Uçaktan iniyorum, HAVAŞ’ın otobüsüne doğru yürüyorum, bagaj kapısı açık,arabanın şoförü ve muavini bekliyor.Biri diğerine diyor ki, bak bu da aynı şeyi soracak.Anlıyorum ne demek istediğini ve inadına soruyorum "otobüs saat kaçta kalkacak" Terli suratları ile, bakışıyorlar.Duydum diyorum söylediğinizi, siz şoförsünüz insanlar size neyi soracak ki.Otobüsün başındasın, gayet tabi ki en temel soruyu soracaklar.Mesela ben, "sana nasılsın diye sormayacağım, çünkü sen nasılsın, seninnasıl olduğunu hiç merak etmiyorum" diyorum.Gereksiz ekşi bir konuşma ile arabaya biniyorum.Malum ev hali.Kışın kapalı, yazın enkaz halinde kendini size teslim ediyor.Anlamsız, gittikçe daha anlamsızlaşan, sen ve ev ilişkin ile başlıyoruz zorunlusavaşa.Ey Funda ilk hedefin yalancı tamirciler.Yalancılar içinden en az yalancıyı bulma çabaları başlasın.Usta geliyor, iş........

© Yeni Birlik