Hizmet ehli kardeşlerimiz Resul ve Fırat’ın kıymetli babası Selman ağabeyin bizlere karşı ayrı bir muhabbet ve teveccühü vardı. Hemşehri olmamız, bazı değerlere aynı pencereden bakmamıza da vesile oluyordu. Sert mizaçlı görünmesine rağmen bize karşı hep güler yüzlü ve mütebessimdi. 

Tam anlamıyla Anadolu insanı gibiydi. Muhabbetle kucaklar, derslerimizi dikkatle dinlerdi. Özellikle ev dersi sırası onlara geldiğinde evlatlarıyla beraber envai çeşit ikramlarla misafirperverliklerini ve cömertliklerini en güzel şekilde gösterirlerdi. Risale-i Nur dersleri başlı başına bir huzur vesilesiydi; ancak Selman ağabeyi görecek olmak da akşamlarımıza ayrı bir heyecan katardı. Çünkü bilirdik ki bizi hem evini hem gönlünü açan Selman ağabey ve kıymetli evlatları karşılayacak; mütebessim bir sima ve sıcak bir sohbet edilecekti. Bu düşünce bile gönlümüze tarifsiz bir mutluluk verirdi.

Ders arasındaki sohbetler ise Selman ağabeyle bir başka güzeldi. Hayat tecrübesi çok olduğu için fikirlerinden ve hatıralarından istifade etmeye çalışırdım. Rahatsızlanıncaya kadar umumî derslerimize de zaman zaman iştirak etmesi hepimize ayrı bir şevk verirdi. Üstelik irtibatımız sadece derslerle sınırlı değildi. Piknik, mevlid, panel, anma programları gibi sosyal faaliyetlere de elinden geldiğince iştirak etmeye çalışırdı. Birlikte geçirilen bu güzel zamanlar hafızalarımızda hoş hatıralar olarak yerini alırdı.

Mesleği inşaat olduğu için konuyla alakalı yardım taleplerimiz olurdu. Bu talepleri geri çevirdiğine hiç şahit olmadık. Medresemizin boya, tadilat gibi işlerini büyük bir........

© Yeni Asya