Gecenin en karanlık vaktinde, bozkırın ortasında bir ışık hüzmesi görürsünüz bazen. Tekdüze bir tıkırtı eşliğinde usulca kıvrılan o demir yığınları, aslında içinden geçtiği coğrafyanın nabzıdır. Cam kenarına başını yaslamış, karanlıkta sadece kendi aksini izleyen o yorgun yolcular için Anadolu tren garları, sadece birer durak değil; zamanın kısa süreliğine nefes aldığı soluklanma noktalarıdır. Ve bu uzun yolculukların en sessiz, en vakur tanıklarından biri de kırk üç ilin yollarını birbirine düğümleyen Kırıkkale’dir.

Kırıkkale garında geceleri sarı, cılız bir ışık yanar. O ışık, etraftaki sonsuz bozkır karanlığına karşı verilmiş mütevazı bir direniş gibidir.

Bir şehri şehir yapan şey, sokaklarının genişliği değil, sesleridir. Kırıkkale’nin kendine has o ağırbaşlı hüznü, şehrin üzerine çöken MKE (Makina........

© Yeni Ankara