Değerli okuyucularımız,Geçmişini unutan, geldiği yeri hatırlamayan insanlar; geleceğe, topluma ve insanlığa kalıcı bir katkı sunamazlar. Çünkü insanı olgunlaştıran, ona yön veren ve hayatın gerçek değerlerini öğreten şey yaşanmışlıklarıdır.Ben çocukluk yıllarımı hiçbir zaman unutmadım. O yıllarda yaşadığımız zorluklar, çektiğimiz sıkıntılar ve yokluklar hafızamda hâlâ canlılığını koruyor. Bugünün genç neslinin çoğu, geçmişte insanların hangi şartlarda yaşadığını bilmediği için sahip olduğu imkânların değerini tam olarak anlayamayabiliyor.O dönemlerde bugünkü gibi teknoloji, iletişim araçları ve maddi imkânlar yoktu. Televizyon her evde bulunmazdı. Bir mahallede ancak iki veya üç evde siyah-beyaz televizyon olurdu. Telefon ise çok daha büyük bir lüks sayılırdı. İnsanlar dünyada olup bitenleri radyodan takip eder, haberleri büyük bir dikkatle dinlerdi.Ekonomik şartlar oldukça zordu. Birçok aile geçim mücadelesi verirken, sofralarda bulunan yiyecekler bugünkü kadar çeşitli değildi. Sabah kahvaltısında bir zeytin bile kıymetli kabul edilirdi. İnsanlar sahip olduklarıyla yetinmeyi, paylaşmayı ve şükretmeyi bilirlerdi.Bugün birçok insanın sahip olduğu nimetler, geçmiş nesillerin çektiği sıkıntıların ve verdiği mücadelenin sonucudur. Eğer bugün sıcak evlerimizde rahatça oturabiliyor, temiz suya kolayca ulaşabiliyor ve çocuklarımızı okullara gönderebiliyorsak, bunun arkasında yıllarca yoklukla mücadele eden insanların emeği vardır.Evlerde su........

© Van Havadis