“Bir felâket ki sorma Efendimiz! Anlatmak için kelimeler bulamıyorum!”

“Hayır, başımın tâcı! Ne haddimize!”

“Osmanlıya harp açan bir densiz mi var? Öyle mi demek istersiniz?”

“Ya nedir seni böyle inleten bre adam?”

“Bir felâket ki sorma Efendimiz! Anlatmak için kelimeler bulamıyorum!”

Yıldırım Han, insan ne kadar hissi olsa, fevri davransa da bu yorgun misafirini mühimsedi. Biraz daha konuşturdu.

“Niçin felâket olsun?”

“Çünkü buralara kadar gelecekler de ondan!”

“Cengiz’in orduları gibi! Tıpkısının aynısı! Her tarafı acımadan yakıp yıkıyorlar! Medreseleri, kütüphaneleri ateşe verdiler! Âlimleri, din ve devlet adamlarını kılıçtan geçirdiler. Bir avuç insan, neyimiz var neyimiz yok bırakıp kaçtık. Ailem, çoluk çocuğum darmadağın oldu. Kim nerede, öldü mü kaldı mı? Hiç bilen yok! Ye’cüc........

© Türkiye