Kurban Bayramı ve hac zamanı, her yıl insanlığa muazzam bir hakikati fısıldar; Mutlak eşitlik, sarsılmaz bir vahdet ve İbrahimî bir teslimiyet. Beyaz ihramlar içinde tek bir vücut gibi hareket eden o muazzam kitle, aslında yeryüzünün en kudretli, en adil nizamını kurabilecek bir potansiyelin remzidir...

Lâkin gelin görün ki, Arafat’taki o beyaz rüyanın bittiği yerde, Âlem-i İslâm’ın üzerine çöken o zifirî, o kanlı kâbus başlamakta... Ruhlarımızı dünyevi hırslardan arındırması gereken bu mukaddes vakitler, asırlardır boğazımızda düğümlenen bir hıçkırığa dönüşüyor.

Zira meydanlarda teslimiyetin sembolü olan kurbanlarımızı tığlarken; küresel bir cinayet şebekesi, Doğu Akdeniz’den Orta Doğu’nun kalbine, Kızıldeniz’den Afrika’nın derinliklerine kadar koca bir medeniyet coğrafyasını kendi kirli siyasi sunaklarında acımasızca kurban ediyor.

Karşımızda, vicdan sahibi her insanı derin bir tefekküre ve isyana sevk edecek büyüklükte korkunç bir paradoks durmakta!..

Kurban; nefsaniyetin, hırsın ve kibrin ilâhî bıçağın altına yatırılmasıydı. Bıçak, Hazret-i İsmail’in masum boynunu kesmemişti; zira orada gaye can almak değil, benlik putlarını kırmaktı.

Oysa bugün yeryüzü haritası, aklın da havsalanın da alamayacağı bir fecaat tablosu.

Yeryüzünde kurban kesmekle mükellef olan İslâm ümmeti, yeryüzünün en çok kurban edilen, en çok boğazlanan, en çok kanı akıtılan topluluğu hâline gelmiştir.

Doğu Türkistan'da, Suriye’de, Sudan’da, Yemen’de, Irak’ta, Afganistan’da, Nijerya’da binlerce can…

Senede bir gün Allah rızası için kurban eden Şark, üç yüz altmış beş gün boyunca kendi ciğerparelerini küresel sömürge çarklarına kurban vermektedir...

Jeopolitik satranç tahtası ve Gazze’deki soykırım

Bu vahşetin, bu jeopolitik cinnetin bugün yeryüzündeki en karanlık, en tahammül edilmez sahnesi şüphesiz mazlum Gazze’dir.

İsrail, arkasına aldığı o kaba, maddeperest ve sömürgeci Batılı efendilerinin sınırsız askerî ve diplomatik desteğiyle, dünyanın gözü önünde canlı yayında bir soykırım icra etmektedir.

Mesele sadece bir toprak ihtilafı yahut sınır çatışması değildir; mesele, Siyonizm'in hastalıklı teopolitik hedefleri, Doğu Akdeniz’deki enerji kaynaklarının gasbı ve "Arz-ı Mev'ud" hayali uğruna bir halkın kökünden kazınmasıdır.

Modern çağın o en öldürücü silahları, hastanelerin, mülteci kamplarının,........

© Türkiye