Düştüğünde Elinden Tutan Dostun Varsa, Hâlâ Zenginsin!
Sevgili okurlarım, bu hafta köşemde sizlere insanın hayatına sessizce giren ama yokluğunda kocaman bir boşluk bırakan dostluktan söz etmek istiyorum.
Hayat her zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Bazen işlerimiz bozuluyor, bazen sağlığımız, bazen de yıllarca emek verdiğimiz hayallerimiz elimizden kayıp gidiyor. İşte insan böyle günlerde çevresindeki kalabalığı değil, yanında gerçekten kimin kaldığını görüyor.
Arkadaş başka, dost başka. Arkadaşla kahve içersiniz, maç konuşursunuz, gülersiniz. Bunlar da kıymetlidir. Ama dost, kahkahanız sustuğunda yüzünüze bakıp bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayandır. “İyiyim” dediğinizde inanmayıp sizi sıkıştırmadan yanınızda oturandır. Bir gün herkesin telefonu susabilir. İşler ters gittiğinde, cebinizde para kalmadığında, kendinizi başarısız hissettiğinizde arayanların sayısı azalabilir. Dost dediğiniz insan, tam da o sessizlikte kapınızı çalandır. Elinde büyük çözümler olmayabilir. Belki iki simit alıp gelir. Ama o gün sizinle aynı sofraya oturması dünyalara bedeldir.
Ben dostluğu bazen kış günü yanan eski bir sobaya benzetiyorum. Dışarıda ayaz vardır, insanın içi üşür. Sobanın başına geçince elleriniz çözülür, içiniz ısınır. Gerçek dostun sevgisi de böyledir. Hayatın bütün soğuğunu ortadan kaldırmaz ama insanı o soğuğun içinde tek başına bırakmaz.
Üstelik dostluk yalnızca zor gün işi değildir. Güzel bir haber aldığınızda sizin kadar sevinen, başarınızı küçültmeyen, sevincinizin üzerine gölge düşürmeyen insan da dosttur. Çünkü bazıları acınıza üzülür ama mutluluğunuzu taşıyamaz. Dost ise sizin kazandığınızı kendi kaybı saymaz. Akrabalarımız elbette değerlidir. Kan bağı insanın hayatında ayrı bir yere sahiptir. Fakat bazen daha siz anlatmadan koşup gelen, hastane koridorunda sabahlayan, taşınırken kolileri sırtlanan kişi bir dost olur. Akrabanızdan önce kapınızda belirmesi, akrabalığın değerini azaltmaz;........
