Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Στην Αθήνα του 2026, ένας 89χρονος άνδρας μπόρεσε να μπει σε κτίριο του ΕΦΚΑ, να πυροβολήσει έναν εργαζόμενο, να απομακρυνθεί, να φτάσει λίγο αργότερα σε δικαστικό κτίριο και να ανοίξει ξανά πυρ, τραυματίζοντας ακόμη τέσσερις ανθρώπους. Ο απολογισμός ήταν πέντε τραυματίες, δύο δημόσια κτίρια παραβιασμένα από την ίδια ένοπλη διαδρομή και μια πόλη και μία ολόκληρη χώρα που παρακολουθούσε αποσβολωμένη πώς ένα περιστατικό ακραίας βίας εξελισσόταν σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.

Το πρώτο σοκ είναι προφανές και ανθρώπινο. Ενας ηλικιωμένος, σχεδόν 90 ετών, κυκλοφορεί οπλισμένος στο κέντρο της πρωτεύουσας και τραυματίζει πέντε ανθρώπους. Το δεύτερο σοκ, όμως, είναι βαθύτερο. Δεν αφορά μόνο τον δράστη, αλλά το ίδιο το σύστημα που τον άφησε να περάσει. Αφορά την αίσθηση ότι τίποτα δεν λειτούργησε εγκαίρως: ούτε η πρόληψη, ούτε η προστασία, ούτε η επιτήρηση, ούτε καν το στοιχειώδες φίλτρο ασφάλειας σε χώρους όπου κινούνται καθημερινά υπάλληλοι, δικαστικοί λειτουργοί, δικηγόροι και πολίτες.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία αυτής της υπόθεσης. Δεν είναι απλώς ένα «παράξενο» αστυνομικό περιστατικό, δεν είναι μια εξωτική, αποκομμένη ιστορία βίας που συνέβη για λίγες ώρες και μετά θα χαθεί στη ροή της επικαιρότητας. Είναι μια ιστορία που συμπυκνώνει, με βίαιο τρόπο, τρεις αποτυχίες μαζί: την αποτυχία του κράτους να προστατεύσει τους ανθρώπους του μέσα στα ίδια του τα κτίρια, την αποτυχία της δημόσιας διοίκησης να αντιλαμβάνεται εγκαίρως την κοινωνική φθορά που συσσωρεύεται, και την αποτυχία ενός ολόκληρου μηχανισμού να διαχειριστεί σοβαρά ζητήματα ψυχικής υγείας πριν αυτά εκραγούν μέσα στην κοινωνία.

Ας ξεκινήσουμε από το πιο γυμνό επίπεδο: την ασφάλεια. Ο 89χρονος πυροβόλησε πρώτα σε γραφείο κοινωνικής ασφάλισης και ύστερα σε δικαστήριο. Δύο χώροι που, θεωρητικά, θα έπρεπε να έχουν αυξημένη προσοχή, στοιχειώδη έλεγχο, καθαρές διαδικασίες........

© Pelop