Από τον Ερνέστο Ρενάν, το 1865, έως τον Εμμανουέλ Μακρόν, το 2017, σημαντικές προσωπικότητες έγραψαν ή εκφώνησαν λόγους με αντικείμενο τη σχέση της Ακρόπολης με τον Δυτικό Πολιτισμό.

Στο σκηνικό αυτό αναμετρήθηκαν με τον χρόνο, την ιστορία, τον δυτικό πολιτισμό. Για όλους αυτούς η Ακρόπολη εξέφραζε οικουμενικές ιδέες, αξίες, αισθητική. Θεωρήθηκε όχι μόνο αρχαιολογικό μνημείο ή σύμβολο του κλασικού πολιτισμού, αλλά τόπος παραγωγής ιστορικής συνείδησης. Συναιρούσε τον χρόνο. Συμπύκνωνε οικουμενικά χαρακτηριστικά. Η Δύση ήταν ο πολιτισμός, ο προορισμός στον οποίο θα έφτανε η ανθρωπότητα.

Με τα λόγια του Μακρόν: «Ναι, η Ακρόπολη της Αθήνας είναι ένας καθρέφτης που προβάλλεται μπροστά στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα». Και μπροστά σ’ αυτόν τον καθρέφτη ρωτά: «Τι κάναμε την κυριαρχία μας; Τι κάναμε τη δημοκρατία; Εξακολουθούμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον;» Αναγνώρισε μάλιστα την ελληνική κρίση ως κρίση και αποτυχία της ίδιας της Ευρώπης. Με δυο λόγια, από τον Ρενάν στον Μακρόν, η Ακρόπολη δεν είναι τόσο ένας τόπος στον οποίο η Ευρώπη ή η Δύση ανακαλύπτει την ταυτότητά της, τις ρίζες της ταυτότητάς της, όσο ένας τόπος στον οποίο κάθε εποχή επινοεί ξανά και ξανά την ταυτότητά της.

Ωστόσο, ο λόγος του Ρούμπιο έχει μια μεγάλη διαφορά. Το περιεχόμενό του συνοψίζει την μεγάλη ιδεολογική μάχη σήμερα στην Αμερική. Αυτή η μάχη δεν είναι τωρινή. Μαίνεται «για την ψυχή της Αμερικής» από τη δεκαετία του 1960. Τη δεκαετία που αφενός τα αντιαποικιακά........

© news247