“Bir şeyi yapmamaya çalışmak, onu yapmaktan daha zordur.”

İlk bakışta paradoks gibi görünüyor. Aslında insanın kendi iç dünyasına doğru çıktığı en çetin yolculuğa kapı aralıyor. Yapmak dışa dönük, durmak içe dönüktür.

Bir şeyi yapmak için fiziki bir güç gerekir, yapmamak için irade... Dokunmak eylemdir, geri durmak tercih...

Meseleye her gün yaşadığımız trafik üzerinden baktığımız zaman en ufak bir sorunda dilimize küfürleri dolayıp hemen bir tepki ve tavır ortaya koymak yerine biraz sakin kalıp sabırla durumu geçiştirmek o an bizim için daha zor görünüyor maalesef. Öfkeliyken dilini susturmak için irade gerekir. Saniyeler içinde bir kavgaya dahil olabilecekken sakin kalabilme erdemini gösterebilmek maharettir.

Modern insan sürekli bir eylem hali üzere olmayı kendine zorunluluk olarak görüyor. Etrafında her şeyin hızlı akıp gittiğini görünce bir şeylere geç kalma telaşı içerisine giriyor. Daha çok üret, daha çok konuş, daha çok paylaş, daha çok kazan, daha çok görün... Sistem içinde var olmanın tek şartı hareket halinde olmak gibi algılanıyor. Bazen varlığın en büyük kanıtı durmaktır. Olduğun yerde, mevcut konumunu koruyabilmektir.

Nietzsche, insanı aşılması gereken bir varlık olarak tanımlar. Üst insana geçebilmek için insanın kendini aşmasından bahseder. Ona göre aşılması gereken ilk dağ dışarıda değil, insanın kendi içindedir. Bu da insanın en büyük........

© Milat