Amerika’da tanıdığım New York doğumlu bir hanımdan bahsedeceğim. Yaşının konuşulmasından hazzetmediği için tam bilmiyorum ama eğer geçmediyse doksanına yakın olduğundan eminim.

Kendisini çok seviyorum çünkü o da kendisini çok seviyor. Böyle söyleyince sakın ha ihtiyar bencillerden biridir sanmayasınız, hiç değil çünkü.  

Dertlenmek huyu değil ama şu sıralar epeyce dertli. Zaten kanser geçirmiş. Kalıntılar bırakan başka bazı dertler de geçirmiş uzun ömründe yani dertleri katmerli, ağrıları türlü çeşitli ama şu sıralar asıl derdi zona ağrısı. 

6 ayı geçti zona olalı. Zona döküntüleri birkaç günde geçtiyse de ağrısı hâlâ sürüyor. Gövdesinin sol tarafı biber sürülmüş gibi yanıyor. İç çamaşırının değmesi bile canını yakıyor. Oturup kalkması bile acısını alevlendiriyor.  Sol tarafına biri yanaşacak diye ödü patlıyor kazara değerse diye. Tıbbi tedavi de oldu, alternatif tedaviler de. Akupunktur dahil denemediği bir şey kalmadı ama acısı baki kaldı… 

Geçenlerde bakımevinde kalan bir arkadaşını ziyarete gitmiş. Bunadığı için başkalarının bakımına muhtaç olan eski arkadaşı onu hemen tanımış. Bilirsiniz bunama denilen şey hayat kitabımızın en öndeki sayfalarının kopup uçmasıyla başlıyor. Yok oluş önden başladığı için, beş dakika önce yediğini hatırlamayan kişi eskileri pek de güzel hatırlıyor. Anılar geriye doğru yok olduğundan önce şimdiler sonra dünküler daha sonra evvelki günküler falan derken gençlik anılarına sıra daha sonra geliyor. Çocukluğa ise en son. O nedenle birinin çocukluğunu çok iyi hatırlıyor olması pek de iyi........

© Medya Günlüğü