O símbolo, para os gregos, era un obxecto partido en dous, servía para que dous contratantes conservasen cadansúa parte e así, coa súa ocasional reunión das pezas, recoñecían os portadores un compromiso ou débeda adquirido previamente.

Dalgunha maneiras, pois, os símbolos son ese compromiso entre unha parte, nós, e a outra, a que, perdóenme, simboliza o símbolo. Se alguén leva unha bandeira -palabra relacionada con banda, bando, pero tamén con bandido- nun pin na lapela ou ergueita no rabo dunha vasoira, falaría da súa proximidade afectiva ao que ese produto metálico ou téxtil significa, sexa o Celta de Vigo, calquera partido político, as motoserras Husqvarna... ou Galicia, por exemplo.

E claro está que todas as comunidades humanas, grandes e pequenas, usan os símbolos desde que o mundo é mundo, para apiñárense, para xuntaren vontades pois non en van somos animais gregarios. Estes días aí atrás víronse moitas bandeiras de España, por esa conxunción entre a paixón futboleira e a eficacia comercial dos........

© La Región