Yeşim Hanım merhaba, ben 46 yaşında iki çocuk annesiyim. Küçük oğlum 15 yaşında ve son bir yıldır bambaşka birine dönüştü. Ne desem ters ne yapsam yanlış. Sürekli odasında, kapı kapalı. Konuşmaya kalksam “Tamam anne ya” deyip geçiştiriyor. Eskiden gelir sarılırdı şimdi yüzüme bile zor bakıyor dersleri düşmeye başladı. Telefonu elinden düşmüyor bir şey desem kavga çıkıyor. Evde sürekli bağırış çağırış. Bazen o kadar sinirli oluyor ki ben mi bir şey yaptım diye kendimi sorguluyorum babasına da ters bana da ters. Evde sürekli bir gerginlik var. Ergenlik diyorlar ama bu kadar mı olur bu çocuk? Geçecek mi bu hallerden? Üstüne gitmeyeyim diyorum bu sefer tamamen evden, bizden kopacak diye korkuyorum. Bıraksam iyice kontrolden çıkacak gibi de hissediyorum. Çok arada kalmış durumdayım. Babasına iyice düşman iyice tersliyor. Benimle bir nebze iyi. Biz nerede yanlış yapıyoruz? Bu dönem nasıl atlatılır?

Yeşim Tijen’in cevabı:

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili okurum; Cahit Sıtkı çok seneler önce otuz beş yaş için şöyle demiş: “Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün”… Şimdilerde de yaş otuz beş yolun yarısı etse de meğerse yapılan araştırmalar sonucunda ergenliğin 34 yaşa kadar sürdüğü belirlenmiş. Yani yolun yarısına kadar hepimiz ergenmişiz. Biraz geç teşhis edilse de şahsen çok doğru buldum. Kimin aklı yirmili yaşlarda olgunlaşıyor kendini hayatı tanıyıp öngörü sahibi olabiliyor ki? Ancak otuzdan sonra kişi kendisini tanımaya başlıyor. Bakın tanımaya başlıyor diyorum… Hayat kırkından sonra bilinçle yaşanmaya başlanıyor tabii bu biraz da kişinin zekası, algısıyla ilgili bir durum… Bu araştırmaya göre ergenlik otuz dört yaşa kadarsa hepimiz o yaşlardaki yanlışlarımızdan muhafız çünkü ergenmişiz. Kırktan sonrasına da bir araştırma yapıp yeni bir şey bulurlarsa hepimiz direkt cennetteyiz. Tabii bu işin traji komik kısmı… Sizin sorunuza gelirsem… Ergenlik zor mesele; hiç hafife almaya gelmeyecek, evladınızla bağınızın kopmasına kadar gidebilecek, dikkatle, özenle geçirilmesi gereken bir süreç. Bu süreç çocukluktan çıkıp kendini oluşturmaya çalışmakla geçeceğinden sancılı olabiliyor ve bu sancı kimi çocukta sessizce yaşanıyor kimi çocuksa o sancıyı anne babasına duyuruyor. “Ben artık çocuk değilim, büyüdüm.........

© HTHayat