Ölümü Unutmadan Yaşamak

Bu , hep sorulan bir sorudur. Cevabı da hazırdır.

Yanlış değil. Ama eksik.

Ben o eksiğin peşindeyim.

Ve bu soruyu özellikle Ramazan'da sordum.

Çünkü namaz bir Müslümanın bütün ömrüne yayılmış bir farzdır. On iki ay. Her gün. Hayatın her hâlinde.

Ama Ramazan'da başka bir şey olur.

Oruçlu bir beden namaza durduğunda, aynı hareketlerin içinde başka bir iklim doğar. Daha derin. Daha sessiz. Daha yakın.

Sanki oruç bedenin gürültüsünü kesiyor ve namaz o sessizliğe dolup taşıyor.

Peki insan bu gerçeği biliyor mu? Biliyorsa , neden bu kadar kolay unutuyor?

Kur'an insanı tanımlamak için bir kelime seçer: el-insân. Kökü nisyân'dır yani unutmak, unutkanlık.

İnsan, unutan varlıktır. Bu tespit insan için suçlayıp yargılamadan yapılan tarafsız dürüst bir tespittir.

Sabah , ölümün ağırlığını hatırlayan insan, öğle vakti trafik sıkışıklığında yaşama ve yaşananlara hiç bitmeyecekmiş gibi isyan eder. Akşam namazını kıldıktan sonra gece ekrana gömülür. Hafta sonları "anlam arayışına" çıkar, Pazartesi aynı unutma ritimiyle telaşın içine dalar.

Unutan insan sürekli geri döner. Her gün. Her saat. Öyleki unutkanlık Israrcıdır da.

O zaman hatırlatma sorusu şu değildir: "Neden namaz kılalım?"

Soru şu olmalıdır : "Nasıl bir pratik, unutmayı sistematik olarak kesintiye uğratabilir?"

İşte asıl namaz o pratiktir.

Ritüelleri Masaya Yatırınca

Yeryüzündeki tüm inanç sistemlerinde bir eşik vardır.

Hazır olman gerekir. Mekân gerekir. Aracı gerekir. Belki para gerekir. Belki hiyerarşi.

Namaz ise uzun hazırlıklar beklemez.

Su yoksa toprak yeter. (Maide, 6 — teyemmüm)

Özel bir mekan şartı dahi yoktur . "Yeryüzü bana mescit ve temizleyici kılındı." (Buhari)

"Her koşulda, her mekânda kutsal ayağına gelir."Hiçbir ibadet sistemi bunu bu kadar radikal uygulayamamıştır. Devasa........

© Habername