Bir arkadaşınız size içini döktüğünde ne yaparsınız? "Ah, ne kadar üzüldüm senin için" mi dersiniz, yoksa "Senin ne hissettiğini anlıyorum" mu? İlk bakışta ikisi de aynı kapıya çıkıyor gibi görünür. Oysa aradaki fark, bir insanın yanında gerçekten var olmakla, ona uzaktan acımak arasındaki uçurumdur.

Sempati, çoğu zaman iyi niyetle sarf edilen ama masum olmayan bir cümlede saklıdır: "Senin yerinde olmadığıma sevindim." Kulağa sert geliyor, değil mi? Ama gerçek bu. Sempati, karşımızdaki kişinin acısını dışarıdan izlerken hissettiğimiz o rahatsız edici duygudan kaçış biçimidir. Bir tür acıma, bir tür güvenli mesafe... "Zavallı sen" demenin kibarca söylenmiş hâlidir. Sempati kurduğumuzda aslında kendimizi koruruz; çünkü o acıya gerçekten temas etmeyiz, sadece uzaktan bakarız.

Empati ise bambaşka bir yerde durur. Empati, "Senin hissettiklerini birebir hissediyorum" demek değildir. Eğer öyle olsaydı, bir terapistin günde arka arkaya danışan görmesi imkânsız olurdu. Empati; karşımızdakinin duygularının yelpazesini anlamak, onun iç dünyasına girip orada ne olup bittiğini kavramaya........

© Günışığı Gazetesi