On üçüncü asırda İran’da yaşamış Bostan’la Gülistan’ın şairi Şadi-i Şirazi döneminin olanca eza, cefasına tanıktır. Moğol istilaları ve Haçlı seferleri bunlardan sadece ikisidir.

Şirazi şiirinin iki dizesinde bakın ne diyor:

“Bir ömür daha lazım vefatımızdan sonra / çünkü bu ömrümüzü umut ederek geçirdik”.

Aradan nerdeyse sekiz asır geçer ve şiiri Muhsin Namjo besteler. Şarkıyı ölüm döşeğinde olan İranlı sinemacı-yönetmen Abbas KeyaRüstemî’nin başucunda bir kadın sanatçı Abbas’ın isteği üzerine enstrümanıyla çalıp söyler. Rüstemi gözyaşlarıyla şarkıyı dinler, gözlerini kapar ve öte yakaya göçer.

Modern Kürtçe edebiyatın kanon şahsiyeti Mehmed Uzun vefatından kısa süre önce William Faulkner’in “Döşeğimde Ölürken” kitabını ‘yeniden okumak’ istediğini ifade ederek arzulamıştı. Kitabı götürmüştüm, okumuş sonra da vasiyetini dile getirmişti. Vasiyetinde ŞivanPerwer’in mezarı başında bir stran okumasını dilemişti. Ve mezar taşına konulsun diye şu iki dizesini ardında bırakmıştı: “Minjiwelatekîdûrnivisîjiwere her tişt / Îro ez navagelêxwe de bextewarim”. Şivan gelememişti,........

© Güneydoğu Ekspres