Atatürk bir put değildi ama bir deccal da değildi. Bazıları senelerce put muamelesi yaptı, bazıları da deccal muamelesi. Biri ifrat, diğeri tefrit idi. Atatürk, hatasıyla sevabıyla büyük bir devlet adamıydı. Bu noktada anlaşabilirsek sorun çözülür. Ama iki tarafın fanatik vaziyeti dikkate alınınca bu mümkün gibi görünmüyor maalesef! Biri “illa seveceksin” diyor, diğeri “illa nefret edeceksin” diyor. Anıtkabir’de insan seli… Bütün bu insanların hepsi aldanmış ve aldatılmış olabilir miydi? Çoğunluk, hakikatin ölçüsü değil elbette. O dönemle ilgili gerçekleri hiçbir zaman bilemeyeceğiz belki.

Bir tarafta Dersim, Zilan, İstiklal Mahkemeleri gibi facialar geliyor aklıma. Bunları yapmak zorunda kalmadan bir ulus devlet inşa etmenin imkânı var mıydı? Daha doğrusu o konjonktürde ulus devlet dışında başka rasyonel ve sahici bir seçenek var mıydı? Zulüm yapmadan, zulme bulaşmadan bir devleti kurmak ve idare etmek kabil mi? Dört Halife devri dahil, bunlar olmadan kurulmuş ve yönetilmiş bir devlet var mı tarihte?

Yaklaşık yirmi dört yıllık İslamcı ve muhafazakâr bir iktidar tecrübesinden sonra insanların çoğunda Atatürk’e doğru bir rücu, bir teveccüh var. Neden acaba? Bu topraklarda İslamcılığın ve muhafazakârlığın gelebildiği ve ulaşabildiği son durak: Atatürkçülük. İyi, güzel de bu kadar hengâme ve tantanaya ne lüzum vardı? Hengâme ve tantanadan muradım, yıllardır dinlemeye alışık olduğumuz........

© Gazete İpekyol