Zafer Bayramı kutlanırken, zafere muhtaç kalmış halkın tek muzafferi; bağımsız sendikalarına hürmetle, saygıyla…

Adalet ihtiyacı insanı polisiye ve hukuk dizilerine yöneltiyor. 40 dakikada vaka çözülsün, gerçek suçlu yakalansın, adalet ekranda bari azıcık görülsün. Yerlisi az, yabancı daha ziyade.

İşçi sınıfı ise yerli yapımlardan zaten çoktan çıktı gitti neredeyse. Halkımız lüks mekan ve giysi görmek istiyormuş güya, öyle çıkıyormuş anketlerde.

Ne sinemada ne ücretli platformlarda şöyle sınıfın dişine denk bir işe son dönemde biraz hasretiz.

1932 yapımı Kuhle Wampe - Wem Gehört Die Welt?  diye bir film var.

Aç karın: Bu dünya kimin? diyelim adına.  YouTube’ta İngilizce altyazı ile var.

Büyük buhran döneminde bir işçi ailesini anlatan film, kapitalizm eleştirisi açısından dünya tarihine bir kült diye geçiyor.

Keşke ile dünya dönmüyor ama TRT yönetimi bende olsa senede dört kere yayımlardım mesela.

Senaryosunu Ernst Ottwald ile Berthold Brecht yazıyor, Brecht hatta bazı sahneleri yönetiyor ve Nazilerin iktidara gelişiyle birlikte Yönetmen Slatan Dudow ile birlikte ülkelerini terk etmek zorunda kalıyorlar.

Yürek gerekiyor izlemek için. Bir işçinin ölmeden önce saatini çıkarıp kenara koymasıyla hesaplaştırarak başlıyor. Çünkü saat, işçi canından kıymetlidir.

Bu sahneden 90 sene sonra Can Atalay: “Bu ülkede en düşük maliyet işçi canıdır. diyordu hâlâ.

Film, sorduğu soruya cevabını 75 dakika içinde veriyor yine “Bu dünya onu değiştirecek olanlarındır!” 

Daha da eskiye gidelim: Sergei M. Eisenstein’ın 1925 yapımı Stachka (Grev) filmi, henüz sinemada öyle ses, konuşma bile yok.

Ama sinemanın bir gücü var ki sözün yumruğu kadar güçlü yansıtabiliyor anları.

Silahsız işçilerin üzerine ateş açıldığı anda araya mezbahada boğazlanan öküzlerin görüntüleri giriyor. Bir yandan metaforların hası bir yandan sık anılan sarı öküz hikayesinin en........

© Evrensel