Ενας πολιτικός φορέας ικανός να επαναφέρει στην πολιτική τους αυτοεξόριστους από αυτήν θα πρέπει να γνωρίζει, μεταξύ όλων των άλλων, και πώς θα αντιμετωπίσει την αποδόμηση των δομών συλλογικότητας και των διαθέσεων των ατόμων για συλλογικότητα, αυτή τη δομική α-συγγένεια που έχει εγκαθιδρυθεί μεταξύ των πολιτών.

Η πολιτική αλλαγή που απαιτείται περνά και μέσα από ορθολογικές προτάσεις περιορισμού αυτού του τεράστιου πολιτικού έργου που παρήγαγε και συνεχίζει να παράγει τη μεθοδική καταστροφή όλων των συλλογικών δομών που μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο στη λογική της καθαρής αγοράς: του κράτους, τα περιθώρια ελιγμών του οποίου φθίνουν ακατάπαυστα· των εργασιακών ομάδων, με την εξατομίκευση, για παράδειγμα, των μισθών και της επαγγελματικής εξέλιξης σε συνάρτηση με τις ικανότητες του καθενός και με τη συνακόλουθη διάσπαση των εργαζομένων· των συλλογικών φορέων υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων (συνδικάτα, σωματεία, συνεταιρισμοί)· της ίδιας της οικογένειας, η οποία λόγω της συγκρότησης εξειδικευμένων αγορών κατά ηλικιακές ομάδες χάνει εν μέρει τον έλεγχο της........

© EFSYN