Dani Rovirari aita hil zitzaion, honela esan zion agur: “Dani naiz aita, semea. Zure eskuari helduta hazi nintzen. Ez dut gogoratzen eskua askatu zenidan aldi bakar bat ere. Askatu zenidanean soilik hegan egitera ausartzeko zen, nire lehenengo bizikletaren gurpilak kendu ondoren, nire ondoan korrika egin zenuen bezala, eserlekuari atzetik estu helduta. Zure maitasunak bakarrik askatu zintuen atzera begiratu eta metro batzuk urrunago ikusteko, barrez eta oihuka: Bakarrik zoaz, bakarrik zoaz........

© Deia