Bu ülkede bazı rakamlar çok terbiyeli. Ne zaman konuşsalar, hayat bizden daha düzenli görünür.

Geçen hafta açıklanan Yaşam Memnuniyeti verilerine baktım. Kâğıt üstünde tablo düzgün: “Mutlu olduğunu” söyleyenlerin oranı 2024’te yüzde 49,6 iken 2025’te yüzde 53,3’e çıkmış. Ortalama yaşam memnuniyeti puanı ise 10 üzerinden 5,7’de kalmış. Aynı tabloda ülkenin en önemli sorunu yine hayat pahalılığı: yüzde 31,3. Arkasından yoksulluk ve eğitim geliyor. Yani rakamların yüzü gülüyor ama memleketin derdi yerli yerinde duruyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Mutluluk mu arttı, yoksa dayanma gücü mü?

Çünkü bu memlekette “iyiyim” cümlesi uzun zamandır sağlık raporu değil, hayatta kalma tekniği. Markette etikete bakıp sesini çıkarmayan, kasada kartı uzatırken gözünü kaçıran, ay sonunu konuşurken cümleyi yarıda bırakan milyonlarca insan var. Onların bir kısmı ankette “mutluyum” da demiş olabilir. Ben buna şaşırmam. Bu ülkede “mutluyum” bazen “şimdilik ayaktayım” demektir.

Ekonomiyi anlatanlar başka bir dil konuşuyor, geçinenler başka.

Ekranda birileri çıkıyor:

“Beklentiler toparlanıyor.”

“Davranış kalıpları değişiyor.”

Mutfakta ise tek cümle var:

“Bu hafta bunu almayalım.”

Ben memleketin asıl ekonomi metninin bu kısa cümle olduğunu düşünüyorum. Bir annenin, bir emeklinin, bir........

© Cumhuriyet