Dikilitaş projesiyle birlikte, son 26 yıl içinde artık özvarlıkların satışına sıranın gelmesi durumun vahametini net olarak ortaya koymaktadır.

Vahametin kanıtı: Bu satış adına, 3000 kişiyle karar almak için bir salonun tutulması ve her şeyin dizayn edilerek sonuca varılmasıyla tersliğe yer bırakmamak adına önemli bir stratejiydi.

Yaz dönemi transfer yapıldı, ara dönem transfer yapıldı ve Dikilitaş’ın paraları daha gelmeden ticarete kurban gitti…

İkincilik için oynanması gereken lig müsabakalarında, bu hedeften sapılarak işin kolayına kaçıp kupa için hedef ortaya konması ikisini birden kaybetmeye neden oldu. Ha, bu bir beklentim miydi, bilemem… Çünkü ticarette fırsatlar yaratıp kullanma hüneri bir ustalıktır.

O kadar iyi fırsatlar oluştu ki çocuk yaşta oyunculara akıllara zarar paralarla transfer yapıp yatırım üzerinden ticaret yapılırken, altyapıdan yetişen Demir Ege gibi geleceği çok parlak oyuncuları da yok pahasına sattılar.

Benim 40 yılık brikimim maalesef bunlara cevap veremiyor.

Herhalde Genel Kurul’dan, Divan Kurulu’ndan ve Denetleme Kurulu’ndan bir ses çıkmadığına göre onlar her şeyi anlamış ve tatmin olmuş durumdalar.

Şimdi yaz transferine ne kaldı, merak ediyorum. Yine bedelli sermaye artırımı mı, Şan Ökten mi, Hakkı Yeten tesisleri mi? Göreceğiz…

Sergen Yalçın’da bu başkanlar ilaç gibi geliyor…

Bakın, bütün ticareti yapan hem Ahmet Nur Çebi’ydi hem de Serdal Ardalı’ydı, ama her iki süreç sonunda da ihale Sergen Yalçın’a kaldı…

Sergen Yalçın oportünist davranışının bedelini ödedi.

Beşiktaş altyapısından........

© Birgün