Φέτος, ανάμεσα στους στόχους της χρονιάς έθεσα και έναν υπαρξιακό: πλήρη αποχώρηση από τα social media. Έπειτα από σχεδόν είκοσι χρόνια παρουσίας στο Facebook, επέλεξα την αποχώρηση. Αυτή η σταθερή παρουσία στα ΜΚΔ είχε γίνει σχεδόν αυτονόητη. Σαν ένα δωμάτιο στο οποίο μπαίνεις χωρίς να το σκέφτεσαι. Είχα δοκιμάσει, ναι· μια δυο φορές είχα κλείσει προσωρινά τους λογαριασμούς μου. Επί ματαίω, επέστρεφα. Μέχρι που κάποια στιγμή το κατάφερα. Έκλεισα τα πάντα.

Και εδώ έρχεται η πρώτη διευκρίνιση, γιατί πάντα υπάρχει κάποιος που θα ρωτήσει, με ένα μείγμα απορίας και ελαφράς καχυποψίας: «Ναι, αλλά έχεις κάποιον ψεύτικο λογαριασμό;». Όχι. Δεν έχω. Ούτε «κρυφό», ούτε «παρατηρητή», ούτε τίποτα απ’ αυτά τα ημίμετρα που επιτρέπουν μια ψευδαίσθηση αποχώρησης ενώ στην πραγματικότητα παραμένεις μέσα στο σύστημα.

Η δεύτερη ερώτηση, που ακολουθεί σχεδόν πάντα είναι: «Και πώς ενημερώνεσαι;». Εδώ η απάντηση είναι λιγότερο δραματική. Δεν αποσύρθηκα σε κάποιο αναχωρητήριο χωρίς ίντερνετ (αν και πιάνω τον εαυτό μου να το ποθεί κι αυτό κατά καιρούς). Ενημερώνομαι κανονικά: διαβάζω ειδήσεις, εφημερίδες, ενημερωτικά sites, ακούω podcasts – τα οποία, ομολογουμένως, έχουν γίνει μια πολύτιμη μορφή πιο ήρεμης, πιο συγκεντρωμένης πληροφόρησης.

Αυτό που εξαφανίστηκε επίσης ήταν κάτι άλλο. Ένα βάρος. Συνειδητοποίησα ότι ξυπνούσα και, πριν καν πιω καφέ, είχα ήδη δει δεκάδες απόψεις, ειδήσεις, αντιδράσεις. Έμπαινα για «δύο λεπτά» κι έβγαινα με μια αδιόρατη ένταση. Δεν το ονόμαζα άγχος. Αλλά ήταν κάτι που έμενε στο σώμα. Σαν να έφυγαν τώρα από πάνω μου χίλια μικρά, αόρατα φορτία που δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι κουβαλούσα, δεν έχω τίποτα να «τσεκάρω» πια το πρωί.

Και όλοι αυτοί........

© Athens Voice