“Hiçbir şey yapmak istemiyor.”

“Bütün gün telefonun başında.”

“Her şeyi var ama yine de mutsuz.”

Ve sonunda o meşhur hüküm geliyor:

“Bu gençler çok tembel.”

Acaba gerçekten öyle mi?

Yoksa biz bir kuşağın yaşadığı kaygıyı, yorgunluğu ve umutsuzluğu tembellik diye mi okuyoruz?

Çünkü psikolojik açıdan isteksizlik her zaman tembellik değildir. İnsan önünde ulaşabileceği bir gelecek göremediğinde çabalamaktan vazgeçebilir. “Nasıl olsa olmayacak” düşüncesi bazen daha başlamadan insanın elini kolunu bağlar.

Bugünün gencine sürekli hedef koymasını söylüyoruz:

İyi bir üniversite kazan. İyi bir bölüm oku. Yabancı dil öğren. Kendini geliştir. İyi bir iş bul. Para kazan. Hayatını kur.

Peki genç bize dönüp, “Bunların hepsini yaparsam gerçekten iyi bir hayatım olacak mı?” diye sorsa ne diyeceğiz?

Sanırım cevap vermekte zorlandığımız yer tam da burası.

BİZİM GENÇLİĞİMİZLE ONLARINKİ AYNI DEĞİL

Anne-babaların en sevdiği cümlelerden biridir:

“Ben senin yaşındayken…”

Ama biz onların yaşındayken dünya bugünkü dünya değildi.

Bugünün genci yalnızca sınıfındaki arkadaşlarıyla kendisini karşılaştırmıyor. Telefonunu açtığı anda dünyanın en başarılı, en güzel, en zengin ve en mutlu görünen insanlarıyla karşılaşıyor.

Birisi 22 yaşında şirket kurmuş, diğeri dünyayı geziyor, bir başkası genç yaşta nasıl zengin olduğunu........

© Analiz