Δύο χρόνια τώρα, το ελληνικό ποδόσφαιρο ζει σε μια περίπου παράλληλη πραγματικότητα που χτίστηκε μεθοδικά από παράγοντες, πολιτικούς και κάθε λογής «αρμόδιους». Μια πραγματικότητα όπου οι τελικοί Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο παρουσιάζονται ως υποδειγματικοί, ασφαλείς, ευρωπαϊκού επιπέδου, σχεδόν… επαναστατικοί. Μας εξηγούν με ύφος αυθεντίας ότι «δεν άνοιξε ρουθούνι», ότι «η Ελλάδα αλλάζει», ότι «βρήκαμε επιτέλους το μοντέλο». Λες και δεν βλέπουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Λες και δεν καταλαβαίνουμε ότι απλώς έκατσε δύο συνεχόμενες χρονιές να μην υπάρχει ντέρμπι στον τελικό. Λες και μπορούν να μας πείσουν ότι αυτό είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού και όχι συγκυρίας. Υποτιμούν τη νοημοσύνη μας με τρόπο σχεδόν προκλητικό. Γιατί οι τελικοί που παρουσιάζονται ως «τέλειοι» -και είναι, πράγματι, μια όμορφη γιορτή- είναι τελικοί χαμηλής επικινδυνότητας: Πέρυσι Ολυμπιακός-ΟΦΗ, φέτος ΠΑΟΚ-ΟΦΗ. Αγώνες που, με όλο τον σεβασμό, δεν έχουν ούτε το ιστορικό φορτίο ούτε την οπαδική ένταση που θα δοκίμαζε πραγματικά τις αντοχές ενός συστήματος ασφαλείας. Είναι εύκολο να πανηγυρίζεις όταν δεν υπάρχει ρίσκο. Είναι εύκολο να μιλάς για «ευρωπαϊκό επίπεδο» όταν δεν χρειάζεται να διαχειριστείς........

© ΣΠΟΡ FM