Yarın hilal göründüğünde başlayacak olan Ramazan, yalnızca aç kalma pratiği değil; sünnetle şekillenmiş bir bilinç ve ahlak eğitimidir. Bu ayı doğru anlamanın yolu, orucu ilk yaşayan ve en sahih biçimde öğreten isme bakmaktan geçer.

Muhammed (sav), orucu bedenle sınırlı bir ibadet olarak tarif etmedi. “Oruç bir kalkandır” buyurarak, onun insanı kötülükten, öfkeden ve taşkınlıktan koruyan bir zırh olduğunu vurguladı. Açlık sadece mideyi değil; dili, kalbi ve davranışları da disipline etmeliydi. Kırıcı sözden uzak durmak, tartışmadan kaçınmak, biri sataştığında “Ben oruçluyum” diyerek vakarını korumak… Peygamberî ölçü buydu.

Sahuru özellikle tavsiye eder, “Sahurda bereket vardır” buyururdu. Sahuru geciktirir; iftarı ise vakit girer girmez açardı. Çoğu zaman birkaç hurma ile, hurma yoksa su ile… Bu sadelik, Ramazan’ın özünü anlatır: Gösterişsiz bir şükür hali.

Ramazan gecelerinde ibadetini artırır, son on günde dünyadan biraz daha uzaklaşarak itikâfa çekilirdi. Cömertliği bu ayda zirveye çıkar, ihtiyaç sahiplerine karşı daha hassas davranırdı. Sahabenin ifadesiyle, Ramazan’da onun cömertliği “esen rüzgârdan daha hızlı ve daha kuşatıcıydı.”

Bütün bu tablo bize şunu öğretir: Peygamber’in orucu aç kalmak değil; ahlakı büyütmekti. Sabırla derinleşmek, merhametle genişlemekti.

Hilal yarın yükselecek. Sofralar kurulacak. Ezanlar okunacak.

Ama asıl mesele şu olacak:Oruç bizi gerçekten değiştirecek mi?

Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan; kalplerimizi arındır, sofralarımıza bereket, ömrümüze istikamet kat.

© Yeni Ankara