Yıllar önce Yalçın Küçük, yanlış hatırlamıyorsam Toplumsal Kurtuluş dergisinde, olaya “CHP-ML” adını takıvermişti. Hocanın da CHP’ye oy verilmesini istediği zamanlar olmuşsa da, konuyla ilgisi esas olarak söz konusu akımın mahkûm edilmesindeki rolüyle anılmalıdır. 

Kemal Okuyan son Ortaklaşa’da 19 Mart 2025’te gözlenen canlılıkta CHP’nin dışındaki “kuvvetlerin” katkısına da işaret ediyordu. 2026’da bunlar geri çekilmişti ve eksikliğin bir kısım “sol” tarafından telafi etmesi imkânsızdı. 

Bugün bunları konuşalım istiyorum. Söze geçmişten başlayacağım. Düzen içi güçlerle ittifak arayışı bir strateji olarak solun tarihsel yanlışıdır. Her şeyin alt üst olduğu devrimci momentler ayrıca konuşulabilir, ama elimizdeki örnekler o kapsamda değildi. 

Şefik Hüsnü liderliğindeki TKP, CHP’den kopan Bayar-Menderes ekibine yönelik bir politika örgütler. “Demokratlar” arkasında illegal TKP’nin durduğu bir dergiye katkı vermeye ikna olurlar! Yani projenin bir etabı başarıya da ulaşmıştır. İktidarın Tan Matbaası baskınıyla ayar vermesine kadar… Sonrası, Soğuk Savaş antikomünizmi.

On yıllar sonra İsmail Bilen liderliğindeki TKP’nin ortaya attığı Ulusal Demokratik Cephe’nin de, egemen güçlerin -bölündüğü demeyelim ama- farklı yönleri tartıştığı bir ortama düştüğü ve etkili olduğu bence su götürmez. Bu kez da ayarı Ecevit üstünden verirler; TKP’liler DİSK yönetiminden dışarı itilecektir… Sonrası, yollar 12 Eylül’e akar.İkinci Dünya Savaşı çıkışında TKP beklenen demokrasi sahnesine, sendikalaşmasına öncülük edeceği işçi sınıfıyla birlikte yerleşmeyi öngörmüştü. Otuz yıl sonra belki NATO’yu sorgulamayı… Bunlar büyük ama gerçekçi olmayan hedeflerdi. 

Bugün “CHP’ci sol” karşılaştırılamaz ölçüde sığ sularda avlanmaya çıkmış görünüyor. Nezaketi elden bırakmadan ifade edersem, ödülü kadraja girmek, görünür olmak biçiminde bir politika… Bu kadarını küçültücü sayanlar çıkacak ve bunlar belki de, solun benzersiz zaferine giden bir seçim stratejisine kafamızın basmadığını........

© soL