Στα «Χειρόγραφά» του καταθέτει έναν βαθιά στοχαστικό ποιητικό λόγο. Με αφορμή την παρουσίαση τους, που θα γίνει αύριο Κυριακή (ώρα 19:30) στο «Επίκεντρο », ο Αντώνης Σκιαθάς μιλάει στην «Π» για τη σχέση ποίησης και μνήμης, τη διαχρονικότητα του ανθρώπινου τραύματος, την αντοχή της γλώσσας στην εποχή της οθόνης, αλλά και για το ταξίδι των «Χειρογράφων» εκτός ελληνικών συνόρων.

– Στα «Χειρόγραφα» ξετυλίγεται ένας διάλογος με μεγάλες μορφές του πνεύματος, συνδέοντας την ποίησή σας με την προσωπικότητα και το έργο τους. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και με ποια κριτήρια επιλέξατε τους «συνομιλητές» σας; Η διακειμενικότητα ως κώδικας γραφής είναι απ’ εκείνα που με απασχολούν στην ποιητική μου διαδρομή. Ο διάλογος με τις προσωπικότητες που με τη βιωτή τους αλλά και τις δημιουργίες τους νοηματοδότησαν την καθημερινότητα των ανθρώπων έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς με αφορά η αισθητική των κειμενικών τους αξιών και γενικά η πολυπλοκότητα με ό,τι σημαίνει αυτό στον βίο τους. Τα κριτήρια επιλογής των «συνομιλητών» είναι το φορτίο το κοινωνικό του βίου τους. Ακούω τη φωνή τους περιγράφοντας αρκετές φορές τη βιωτή μου, χωρίς όμως το βιβλίο να είναι αυτοαναφορικό. Η ιδέα της συνομιλίας αυτής ακολουθεί τη γενικότερη στάση που έχω στην καθημερινότητά μου με όσα έχω δημιουργήσει και αφορά, σαφώς, τη διαδικασία της προσφοράς. Συνομιλεί άμεσα με την ταυτοτική συμπεριφορά του εμείς που τόσο πολύ με ενδιαφέρει ως πρόταση για τον επέκεινα χρόνο και για το κοινωνικό εμείς, που στην εποχή του ΑΙ σπάει τα τετριμμένα της μονήρους συμπεριφοράς.

– Ο τίτλος «Χειρόγραφα» παραπέμπει σε ευθραυστότητα -στη φθορά ή και την απώλεια του καταγεγραμμένου λόγου. Είναι η επιλογή του μια μορφή αντίστασης απέναντι σε αυτή τη μοίρα; Τα χειρόγραφα συνομιλούν με τις αποτυπώσεις μιας εποχής που βρίσκεται προς το τέλος της. Μιας εποχής που τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητάς της ήταν........

© Pelop