Bij een volgende ‘11 september’ of ‘7 oktober’ haalt de wereld de schouders op

Afgelopen september was het precies vijfentwintig jaar geleden: Nine-eleven. De beelden staan menigeen nog op het netvlies gegrift: de aanslag op de Twin Towers door Al-Qaida, met drieduizend doden. De gevolgen lieten zich minder makkelijk in één dramatisch tv-kwartier samenvatten. Zij behelsden de Amerikaanse inval in Afghanistan en in Irak, gevolgd door een langdurige bezetting. Eindresultaat: ongeveer negenhonderdduizend doden. Dat is driehonderdmaal zoveel. Die staan bij ons in Europa wat minder op het netvlies gegrift. Arabische doden immers.

Een kleine maand na de herdenking van 11 september was het 7 oktober: drie jaar na de pogrom van Hamas in Israël, met twaalfhonderd doden. De gevolgen: de nog steeds lopende genocide in Gaza. Voorlopige tussenstand: zeker tachtigduizend doden. Dat is bijna zeventigmaal zoveel. Van de Gazastrook is inmiddels minder over dan in 1945 van Warschau of Berlijn. Dat zien we ongeveer dagelijks op TV, maar leidt niet tot enige concrete stap. Arabische doden immers.

U hoort mij niet zeggen dat dat laatste de publieke opinie bij ons koud laat. Rode-lijn-demonstraties genoeg, er komt er binnenkort weer eentje aan, en aan een vorige nam, naar verluidt, ooit ook een toekomstige premier deel. Maar als het om het Midden-Oosten gaat, zijn veel Nederlandse politici slechts verstandig als ze nog niet, of niet méér zelf voor belangrijke beslissingen staan.........

© Joop